اندازه خوشحالی
دوندگی و سرزندگی گروهی از مدیران سیاسی ایران که پرونده هسته یی را از بن بست بیرون آوردند، کار سترگ و سرنوشت سازی است که از زاویههای گوناگون میتوان به آن نگاه کرد. یک نگاه بدبینانه و البته آلوده به رقابتهای سیاسی است که ایران در برابر آنچه از دست میدهد چیزی به دست نمی آورد یا اینکه ما به ازای آنچه از دست میدهیم دستاوردهای کمتری نصیب ایران میشود.
نکته بعدی در این باره توجه به فرآیندی است که در نهایت منجر به اتخاذ رویکرد تازه از سوی قدرت سیاسی در ایران شد. برآیند فعالیت فشرده، منعطف، کارشناسانه و با مهارتهای دیپلماتیک گروه حاضر در مذاکرات به اینجا رسیده که مقام اول سیاست اتحادیه اروپا روز گذشته به طور رسمی تعلیق تحریمهای اروپا را اعلام کرد.
این لغو تحریم گام اول مسیری است که در صورت تعمیق راه را برای برطرف کردن بخشی از تنگناهای پدیدار شده بر کسب و کار ایرانیان از این ناحیه برطرف میکند.
واقعیت این است که تنگناهای گرفتاریهای اقتصاد ایران با برطرف شدن لغو بخشی از تحریم ها به نقطه ممتاز و درجه اول نمیرسد و نباید در این باره اغراق کرد. همان طور که بدبینی افراطی نسبت به پیامدهای لغو تحریم رفتار غیرمنطقی به حساب می آید. شادی بیش از اندازه نیز رفتار خطرناکی خواهد بود.
در صورتی که ایران موفق شود همه تحریم ها را برطرف کند و به جایی برسد که به طور مثال ترکیه، کره جنوبی، برزیل، چین و هند قرار دارند، تازه شروع یک کار جدی است.
اگر روزی به این نقطه برسیم تازه باید بتوانیم در زمینه جذب تکنولوژی، جذب سرمایه خارجی، حفظ بازار داخلی از نفوذ بی وقفه کالاهای خارجی، توسعه صادرات کالاهایی غیر از آنچه از نفت و گاز است و... با غولهای نوظهور رقابت کنیم. اگر روزی به نقطه یی رسیدیم که تحریم ها برداشته شد آن روز باید سیاستهای کارآمد در حوزه سیاست داخلی را برای اجتناب از سیاست ورزی غیرحرفه یی تدوین کنیم. در آن روز است که باید راه برگشت انگیزه سرمایهگذاری توسط نیروهای اصیل را هموار کنیم و اقتصاد را از حالت رکود تورمی خارج سازیم. خوابیدن در باد شادی سرچشمه گرفته از لغو بخشی از تحریم ها همان اندازه بیراهه رفتن است که نادیده گرفتن دستاوردها.
آنچه باید انجام شود فاش گویی و شفاف سازی درباره پیامدها از سوی دولت در این باره است که نیاز به حضور مدافعان جدی و کارشناس دارد. دولت یازدهم به هر دلیل تاکنون نتوانسته است نیروی روشنفکری شامل روزنامه نگاران، استادان دانشگاه، بدنه کارشناسی دولت و سیاست ورزان حرفه یی را به میزان کافی با خود همراه سازد و اتفاق رخ داده میتواند نقطه عطف باشد. دولت یازدهم باید واقعیت ها را درک کرده و پیامدها را آن گونه که دیدگاههای کارشناسی داوری میکند با شهروندان در میان بگذارد.
اگر روزی به این نقطه برسیم تازه باید بتوانیم در زمینه جذب تکنولوژی، جذب سرمایه خارجی، حفظ بازار داخلی از نفوذ بی وقفه کالاهای خارجی، توسعه صادرات کالاهایی غیر از آنچه از نفت و گاز است و... با غولهای نوظهور رقابت کنیم. اگر روزی به نقطه یی رسیدیم که تحریم ها برداشته شد آن روز باید سیاستهای کارآمد در حوزه سیاست داخلی را برای اجتناب از سیاست ورزی غیرحرفه یی تدوین کنیم. در آن روز است که باید راه برگشت انگیزه سرمایهگذاری توسط نیروهای اصیل را هموار کنیم و اقتصاد را از حالت رکود تورمی خارج سازیم. خوابیدن در باد شادی سرچشمه گرفته از لغو بخشی از تحریم ها همان اندازه بیراهه رفتن است که نادیده گرفتن دستاوردها.
آنچه باید انجام شود فاش گویی و شفاف سازی درباره پیامدها از سوی دولت در این باره است که نیاز به حضور مدافعان جدی و کارشناس دارد. دولت یازدهم به هر دلیل تاکنون نتوانسته است نیروی روشنفکری شامل روزنامه نگاران، استادان دانشگاه، بدنه کارشناسی دولت و سیاست ورزان حرفه یی را به میزان کافی با خود همراه سازد و اتفاق رخ داده میتواند نقطه عطف باشد. دولت یازدهم باید واقعیت ها را درک کرده و پیامدها را آن گونه که دیدگاههای کارشناسی داوری میکند با شهروندان در میان بگذارد.