کد خبر 3516

بزرگ‌ترین خدمت به کارگران

ميلتون فريدمن، اقتصاددان نامدار امريكايي سخنراني مشهوري به نام «چه كساني حاميان كارگرانند» دارد كه موجي از بحث‌ها را در دهه 1960 و در اوج شكوفايي انديشه چپگرايي برانگيخت. وي در اين سخنراني خود نتيجه مي‌گيرد كه اتحاديه‌هاي كارگري و دولت قطعا حامي واقعي كارگران نيستند. وي استدلال مي‌كند كه رهبران اتحاديه‌هاي كارگري با هدف حفظ قدرت چانه‌زني خود در برابر مديران دولتي و حفظ قدرت سياسي كه از راه انباشت قدرت متكي به كارگران به دست آورده‌اند شرايطي انحصاري را بر بازار كار و بر كارگران تحميل مي‌كنند. از طرف ديگر نهاد دولت در هر جامعه‌يي نماينده و كارگزار همه اقشار و طبقات است و نمي‌تواند از منافع كارگران به طور خاص حمايت كند. آيا اين داوري از سوي فريدمن و همفكران او به معناي بي‌فايده بودن كليت دولت و نهادهاي كارگري است و آنها نمي‌توانند هيچ خدمتي به كارگران كنند؟ اين‌گونه نيست و نهادهاي ياد شده مي‌توانند به كارگران كمك كنند تا روز و روزگارشان بهتر و سطح رفاه مادي آنها در پويش زمان افزايش يابد. اين كار چگونه ممكن است؟ بهترين خدمتي كه نهادهاي كارگري و نهاد دولت به كارگران مي‌توانند كنند كدام است؟ واقعيت اين است كه دولت‌ها با دستكاري عمدي در حجم پول در گردش جامعه با هدف كسب محبوبيت سياسي عموما خالق تورم‌هاي شتابان مي‌شوند. وقتي تورم شتاب مي‌گيرد، نوعي سرگيجه در جامعه تصميم‌سازان پديدار مي‌شود. به اين معني كه دولت‌ها تحت فشارهاي جامعه كارگري و به ويژه نهادهاي كارگري اقدام به افزايش پرشتاب مزدها مي‌كنند تا جبران تورم شود و خود اين كار بر ابعاد تورم مي‌افزايد و مارپيچ افزايش مزد- تورم جامعه كارگري را آسيب‌پذيرتر مي‌كند.
بهترين خدمتي كه دولت‌ها مي‌توانند به كارگران كنند اين است كه دست از ولخرجي برداشته و شهوت مصرف را در درون خود حبس كرده و مانع از رشد تورم شوند. تثبيت يا مهار- نرخ تورم در اندازه‌هاي پايين به معناي حفظ قدرت خريد كارگران است كه بالاترين خدمت به آنها به شمار مي‌آيد.نهادهاي كارگري نيز براي اينكه به كارگران خدمت كنند بهتر است به جاي دامن زدن به دامنه ستيز آنها با سرمايه و سرمايه‌داران و صاحبان صنعت و توليد، راه همزيستي مسالمت‌آميز را هموار كنند تا كيك توليد بزرگ‌تر شود و از كيك بزرگ سهم بيشتري به كارگران برسد. بدترين كاري كه ممكن است در روزهاي و در پيرامون بحث‌ها و مزد صورت گيرد نشان دادن چهره قهرمانانه از نهاد دولت يا نهادهاي كارگري به جامعه است. دادن وعده‌هاي بي‌حاصل جز حسرت و حرمان به سبد كارگران چيزي اضافه نخواهد كرد.