کیهان از کودتا نوشته است

در ساختار منحصر به فرد جمهوری اسلامی ایران، قدرت متعلق به مردم است و دولتمردان و مسئولان نمایندگان قدرت هستند و نه کانون متمرکز قدرت. بنابراین حتی در صورتی که دشمن موفق به کنار‌ زدن نمایندگان قدرت بشود، کانون قدرت که توده‌های مردم هستند همچنان باقی می‌ماند و نمایندگان دیگری از میان مردم نمایندگی قدرت را بر عهده می‌گیرند.

نظیر رخدادی که در اوایل دهه ۶۰ اتفاق افتاد و تقریباً تمامی نمایندگان قدرت نظام (رئیس‌جمهور، نخست‌وزیر، رئیس دیوان عالی کشور، ده‌ها وزیر، نماینده مجلس و مسئولان عالی‌رتبه‌) در فاصله دو ماه به شهادت می‌رسند ولی آب از آب تکان نمی‌خورد. ناکارآمدی فرمول یاد شده را در فتنه‌های ۸۸ و فتنه اخیر و نمونه‌های مشابه دیگر نیز به وضوح می‌توان دید.

دقیقاً به همین علت است که دشمن طی سال‌های اخیر کانون اصلی قدرت نظام، یعنی توده‌های مردم را نشانه رفته است و با اقداماتی نظیر، ایجاد گرانی‌های افسار‌گسیخته، جنگ‌های شناختی و جنگ نرم با هدف تغییر دستگاه محاسباتی مردم و مسئولان، حمله به باورهای دینی، بهره‌گیری از فضای مجازی و به کارگیری برخی از جریانات وابسته و غربگرا برای دروغ‌پراکنی و‌... به میدان آمده است. این رشته اگرچه سر دراز دارد ولی اشاره به نکته‌ای درباره هدف تحریم‌ها نیز خالی از ضرورت نیست. به‌عنوان مثال، قطعنامه تحریمی ۱۹۲۹ که در خردادماه ۱۳۸۹ یعنی سالروز فتنه آمریکایی اسرائیلی ۸۸ و در حمایت از فتنه‌گران تصویب شده بود به قطعنامه «‌مادر تحریم‌ها‌» شهرت دارد. بعد از تصویب این قطعنامه، خبرنگار واشنگتن‌پست به هیلاری کلینتون، وزیر خارجه وقت آمریکا می‌گوید؛ تحریم‌های این قطعنامه مردم ایران را هدف گرفته است و نه دولت و دولتمردان را. خانم کلینتون با وقاحت تمام می‌گوید؛ همین مردم از نظام حمایت می‌کنند! بعد از تصمیم آمریکا برای وضع تحریم‌های به قول خودشان «‌فلج‌کننده‌» خبرنگار یو.‌اس.‌ای.تودی، شبیه همین سوال را با مایک پمپئو، وزیر خارجه دور اول ریاست جمهوری ترامپ مطرح می‌کند. پاسخ دقیقاً (تاکید می‌شود که دقیقاً ) همان پاسخ هیلاری کلینتون است.

حسین شریعتمداری