ناتوانی اقتصاد از تامین روزی کارگران

رسانه نگاران ایرتی ونیز کارشناسان دیگرنیز از روایت وضعیت اقتصاد ناتوان ایران و ناتوان تر شدن شهروندان مزد بگیر این سرزمین نمی نویسند. به طورمثال از روز یکشنبه که شورای سه جانبه اعلام کرد نرخ رشد مزد حداقل بگیران 60 درصد و سایر سطوح 45 در صد افزایش خواهد یافت هیچ نقدی بر این تصمیم گرفته نشده است.  نمایندگان نهادهای کارگری وشاید بیشتر مزد بگیران از این رقم خرسندند اما واقعیت این است که این میزان رشد مزد برای یک زندگی حتی بخور ونمیر کافی نیست. با فرض اینکه همه مزیت‌های اعلام شده در اجرای تصمیم‌های شورای سه جانبه گرایی به کارگران داده شود دریافتی حد اقل بگیران به 20 میلیون تومان می‌رسد.   این در حالی است که حداقل معیشت یک خانواده در سال آینده 42 هزارتومان برآورد شده است. این شکاف بزرگ از 20 تا 42 میلیون تومان چگونه پر خواهد شد؟ در شرایطی که کسب وکارهای کوچک با فشار‌های پرشمار از جمله افزایش نرخ تورم هزینه تولید ونیز نقدینگی ناکافی به دلیل رکود در تقاضا روبه روهستند احتمال پیدا کردن کاردوم با همین میزان مزد بسیار سخت است مگر اینکه کارگران تن به استثمار مضاعف بدهند.   واقعیت این است که اقتصادایران به‌اندازه‌ای ناتوان شده است که در کلیت خود توانایی تامین منابع مالی و مادی برای تامین حداقل‌های زندگی را نیز ازدست داده است. رقم افزایش 60 درصدی حداقل مزد بگیران برای سال 1405 کارگران را در وضعیت دهشتناکی از نظر تکافوی حداقل‌های خورد و خوراک قرارمی‌دهد تا برسد به اینکه بخواهند برای بهداشت و درمان و آموزش و تفریح نیز هزینه کنند؟ چه باید کرد؟ کار مهم واصلی این است که کوره‌های رشد تولید ملی که اکنون خاموش شده‌اند را با استفاده از سرمایه‌های جهانی ونیز درامد ارزی از صادرات نفت خام به شکل عادی را فراهم کنیم. برای اینکه این اتفاق بیفتد نیاز به تنش زدایی با آمریکا داریم. گام کوتاه مدت این است که اساس و پایه مزد را در اندازه 42 میلیون تومان قراردهیم و سایر سطوح مزدی را نیز افزایش دهیم.