به خاطر بهار دو،سه روز آتش بس بدهید

 ایرانیان نان آور خانواده دراین روزها با هرمیزان توانایی مالی و مادی برای خود و خانواده لباس نو و به هرمیزان پس انداز میوه و آجیل خریداری کرده و پول نو برای عیدی دادن آماده می‌کردند. ایرانیان نوشدن زلف سبز زمین را به جشن‌های نوروز باستان گره زده و صدای شادی شان در هرکوی وبرزن به هوا برمی خاست وخنده‌های پرصدایشان صورت و سیرت را پر می‌کرد و روزهایی را به دید و بازدید دوستان وخویشان می پرداختند.  نوروز برای همه ایرانیان یاد آور پرمایه شدن زمین از گیاه و اب و شادی بود. نمی دانم این روزها بیشتر ژر فای دل ایرانیان بردبار و شکیبا و مداراجو را اندوه برخاسته از جنگ پرکرده و یا شادی نوشدن زمین و امدن باستان.  چهره‌های زنان ومردان و پیر وجوان ایرانی اما خبر از رازدرون می‌دهد. دیگر آن لبخندهای مهربان و گشاده رویی این روزهای نزدیک به بهار را نمی توان در چهره‌های مردم دید.   اخمی آلوده به خشم و غصه ابروهای مردم را به هم گره زده و ناتوانی‌های پرشمار شانه‌های انها را تکیده کرده و جسم و ذهنشان به هم فشرده شده است. ایرانیان این روزها هرچه باشند و هستند اما شاد نیستند و اندازه دلخوری‌هایشان از دلخوشی‌هایشان فراتر رفته است.  ایرانیان همانند همه شهروندان جهانی حق دارند همیشه سال زندگی عادی داشته باشند و حق دارند از حکومت بخواهند راه زندگی همراه با خوشبختی را برروی آن‌ها نبندد .شهروندان ایران ارجمند اما امسال ودر آستانه امدن بهار دلنشین و جشن نوروز باستان ودراین روزها تلخ ترین پایان زمستان نیم سده تازه سپری شده را می‌بینند و کاری از دستشان برنمی اید جز اینکه در خلوت غصه را به جان و تن خود سرازیرکنند.  شاید برای ایرانیان بسیار مهم باشد که کشورشان آنطور که اداره کنندگان کشور می‌گویند زیر بارزور نباشد اما بی چون وچرا دوست دارند سرزمینشان همیشه آرامش و آسایش را در اغوش بگیرد. شاید نهادهای حکومتی بتوانند با پروپاگاندای سرسام آور دررسانه‌هایی که حالا در اختارشان است بخواهند شادی را به خانه‌های ایرانیان ببرند اما این شادی دست ساخته حکومت کجا و شادی برخاسته از ژرفای دل و ذهن مردم کجا؟  شهروندان ایرانی آرزو دارند بتوانن ددست کم روزهای نخست سال نو را در آرامش و دور از غرش‌های موشک وبمب و جنگنده وپدافند آزاردهنده و تن‌های بی جان و مراکز ویران شده زندگی کرده و ساعتهایی را با هم و باخویشان سپری کنند. آیا می‌شود دو- سه روز اتش بس داد؟ آیا می‌شود دو- سه روز اینترنت را وصل کرد؟  اینها آرزوهایی بسیار کوچکند اما در این روزهای آزاردهنده ارزشمند شده‌اند. به امید روزهایی بدون جنگ و بهارهایی همانند بهارهای پیشین ، تلخ ترین روزهای سال را سپری می‌کنیم.  خانواده جهان صنعت که در هممه این روزها با همه ذره وجود برای اطلاع رسانی در اندازه‌های تعیین شده بودند و کارکردند آرزوی بهترین روزهای همراه با آشتی را برای ایرانیان بردبار آرزو دارند