جنگ سیاسی کمتر از جنگ نظامی نیست

گفته می‌شود هرجا راه سیاست و گفت وگو به بن بست برسد و نتواند اختلاف میان دوکشوررا برطرف کند بیراهه جنگ باز می‌شود می‌شود. تجربه نشان می‌دهد در پویش تاریخ کشورها و نظام‌های سیاسی روزی می‌رسد که گفت وگو و استفاده از عنصر سیاست جایش را به جنگ می‌دهد.   این اتفاق میان جمهوری اسلامی به مثابه یک نظام سیاسی با نظام سیاسی آمریکا اتفاق افتاده است. دونظام یادشده پس از 47 سال مجادله سیاسی و کورشدن گره‌ها در روزهای خرداد 1405 ونیز از 9 اسفند همان سال از نیروی نظامی استفاده کرده و جنگ میان دوکشور ادامه دارد.   نتیجه جنگ تمام عیار دوکشور اسراییل و آمریکا با جمهوری اسلامی در 33 روز سپری شده این است که هرکدام خود را پیروز جنگ می‌دانند و باوردارند توانایی‌هایی دارند که بتوانند بازهم جنگ را در همین اندازه ادامه دهند وکاری کنند که طرف مقابل تسلیم شود.   واقعیت این است که آمریکایی حالا شاید به این نتیجه رسیده باشند که درجه مقاومت جمهوری اسلامی در برابر جنگ بالا تر از تصور آن‌ها است.

به همین دلیل است که علاوه بر ادامه جنگ در صحنه نظامی گری از عنصر سیاست نیز استفاده می‌کنند. فضای بازتر سیاسی در داخل آمریکا راه را برای بازگویی منتقدان جنگ ونیز موافقان در دانشکده‌ها و در اندیشکده‌ها هموارکرده و بر توانایی تحلیلی مقامهای مستقر در کاخ سفید اضافه می‌کند.   شاید باز شدن رسانه‌ها به مقامهای نظامی جمهوری اسلامی کمک کند که برخی نظرها درباره چگونگی اداره سیاسی جنگ را از قلم و زبان سیاست ورزان بشنوند و بخوانند. این چیزی است که می‌تواندبر تصمیم گیری‌های سیاسی اثر گذاشته وفضای روشن تری پدیدار شود. تجربه نشان می‌دهد نبرد سیاسی در برطرف کردن اختلاف ها و بازکردن گره‌ها کمتر از جنگ نظامی نیست.