انتظار غیرمنطقی در فضای بیمنطق
ساعت 24 - نان آوران پرشماری در روزهای پس از جنگ به دلیل رکود به ویژه در بخش خدمات خانگی ونیز بنگاههای تجاری کوچک و بنگاههای تولیدی با کمتر از 10 نفرکارکن دروضعیت بلاتکلیفی به سرمی برند.
در چنین وضعیتی به گواه مدیران ارشد دولتی قیمت کالاها حتی کالاهای اساسی مثل روغن و برنج و شکر و چای و ماکارونی و...با شتابی تاکنون دیده نشده سربه اسمان ساییده و پس اندازهای کوچک میلیونها خانواررا در کمترین دوره مصرف نابود میکنند.
دولت چهاردهم که به هردلیل نمی تواند یا نمی خواهد در مساله جنگ یا صلح دخالت کند و راه را برای اشتی و عبوردادن کشور از تونل جنگ بازکند حالا تنها درباره معیشت شهروندان سخن میگوید و هرروز با عبارات تازه ودر جاهای نو به گرانفروشان اخطارهای شدید میدهد.
مردم البته میگوینداگر منظور از گرانفروشان روسای برخی تشکلهای بنکداری کالاهای اساسی است که انها شناخته شدهاند و لازم نیست با سروصدا به انها اخطار داده شود.
شهروندان به دولت یاد آور می شوند دولتهای پیشین به ویژه دولت مرحوم رییسی و دولتهای احمدی نژاد که حمایت همه قوای کشور ونیز نهادهای قدرت را دنبال خود داشتند نیز از این اخطارها بسیارمی دادند و حتی در دورهای برخی سلطانها مثل سلطان سکه و سلطان قیر و سلطان اتومبیل و...دستگیر و نیز برخی از انها اعدام شدند اما قیمت سکه نه تنها کاهش نیافته است بلکه بیش از ده برابر شده و نیز قیمت اتومبیل این روزها رکورد شکنی کرده است. اقتصاددانان بارها و بارها به دولتهای گوناگون گفتهاند برای اینکه راه تورم بسته شود و در اندازههای کوچک مهار شود باید بودجه کل کشور به تعادل برسد.
یعنی بودجهای داشته باشیم که دخل و خرج آن با اندکی خطا در اندازه هم باشند. آیا بودجه کشور درحال حاضر چنین است؟ آیا درامدهای پیشبینی شده در بودجه تاب آوری دارند و به واقعیت نزدیک می شوند؟ آیا دولت توانسته است هزینههای خود را در بخشهای گوناگون طوری تنظیم کند که تعادل بودجهای محقق شود؟
به نظر نمیرسد دولت در وضعیتی باشد که بتواند پاسخ مثبتی به این پرسشها بدهد. میدانیم مالیات بر صادرات و مالیات بر واردات دوقلم اصلی دردرامدهای دولت بوده وهستند. اما صادرات کالاهای غیر نفتی ایران که درانحصار پتروشیمی و فولاد بود امسال محقق میشود؟
ایا در شرایط امروز بنگاههای خصوصی میتوانند مالیات در نظر گرفته شده را پرداخت کنند؟ واقعیت این است که به دلیل سیاسی جاهایی را که باید ببینیم از سرعمد نمی بینیم و جاهایی را که آسان است با دقت نگاه میکنیم. قصد ناامید سازی نیست اما خوب نمی بینیم و انتظارهای غیر منطقی از فضای بی منطق داریم.