حمایتهای ناچیز مشکل صنعت را حل نمی کند
ساعت 24 - رئیس اتاق بازرگانی ایران به کمبود پلیمرهای پلاستیکی بهعنوان یکی از مسائل جدی صنایع کشور اشاره کرد و گفت: این کمبود، که در پی آسیبهای واردشده به پتروشیمیهای کشور ایجاد شده، میتواند بسیاری از صنایع را با مشکل روبهرو کند.
به گزارش خبرنگار ایلنا، صمد حسنزاده، رئیس اتاق بازرگانی ایران امروز (یکشنبه ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵) در جلسه هیات نمایندگان این اتاق با تهاجم نظامی آمریکا به کشورمان و آسیبهای آن به صنعت و معیشت خانوارها اشاره کرد و گفت: تجاوزهای اخیر و خسارتهای واردشده به زیرساختهای نظامی، صنعتی، اجتماعی و اقتصادی بهویژه فعالان اقتصادی، اصناف و تولیدکنندگان، موجب آسیبهای فراوان شد.
صنایع و اصناف در این شرایط سخت نقش موثری در تامین نیازهای معیشتی مردم ایفا کردند و نگذاشتند خانوادهها در تامین کالاهای اساسی و مایحتاج ضروری با مشکل روبهرو شوند.
رئیس اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران بر لزوم حمایت عملی از بنگاههای اقتصادی آسیبدیده، تاکید کرد و افزود: اتاق ایران در روزهای بحران، استمرار تولید، حفظ اشتغال و توجه به معیشت خانوادههای شاغلان را به اتاقهای بازرگانی، تشکلها و کمیسیونهای سراسر کشور توصیه کرده است.
حسنزاده به جلسات متعدد با مسئولان وزارت صمت، وزارت اقتصاد، جهاد کشاورزی و سازمان برنامه و بودجه برای رفع کمبودها و جبران آسیبهای واردشده به بنگاهها اشاره کرد و گفت: هرچند بستههای حمایتی برای بنگاهها در جریان جنگ ۱۲ روزه و جنگ رمضان در نظر گرفته شد، اما تاکنون اثر ملموس و مشخصی از اجرای آنها در استانها و میان بنگاهها مشاهده نشده است.
وی ادامه داد: بستههای حمایتی باید از حالت اعلامی خارج شده و بهصورت واقعی و عملیاتی به دست بنگاههای اقتصادی برسد تا بتواند در شرایط سخت، به حفظ تولید و اشتغال کمک کند. ضمن اینکه بستههای حمایتی فعلی با شرایط واقعی تولید همخوانی ندارد و لازم است مسئولان در این زمینه بازنگری جدی داشته باشند.
رئیس اتاق بازرگانی پیشنهاد پرداخت ۲۲ میلیون تومان به بنگاههای بالای ۵۰ نفر نیرو و ۴۴ میلیون تومان به واحدهای زیر ۵۰ نفر اشاره کرد و گفت: این مبالغ در شرایطی که هزینههای تولید و دستمزد نیروی کار بهشدت افزایش یافته، کمک موثری برای حفظ اشتغال نیست.
امروز حقوق یک کارگر ساده ماهانه از ۶۰ میلیون تومان هم فراتر میرود و در چنین شرایطی، اعلام حمایتهایی با این ارقام ناچیز، نمیتواند پاسخگوی نیاز واحدهای تولیدی باشد، زیرا برخی واحدها برای پرداخت حقوق کارگران خود ناچار شدند سرمایههای شخصی خود را به فروش برسانند تا چرخ تولید و اشتغال متوقف نشود.
ح