راه را نبندید تا اقتصاد جان بگیرد

از سوی دیگر دولت با انبوهی از واحدهای اقتصادی در بخش‌های گوناگون روبه رو است که توانایی اداره بنگاه خود را ندارند. تامین مواد اولیه وکالای واسطه‌ای برای شمارقابل اعتنایی از بنگاه‌های نیازمند به فرآورده‌های پتروشیمی ونیز فولاد ونیز تامین مالی برای سرمایه درگردش از نیازهای بنیادین واحدهای تولیدی است.

همچنین شمارقابل توجهی از بنگاه‌ها هستند که تولیدات آن‌ها در سایه رکود بازار و کاهش قدرت خرید شهروندان با عدم فروش روبه روهستند. در چنین شرایط نامساعدی دولت همه کوشش خود را برای رفع مشکل واحدهای تولیدی به کارگرفته است اما منابع بانکها محدود است و دولت اگر بیش از این از منابع بانک مرکزی برداشت کند به رشد شتابان تورم دامن می زند و نقض غرض می‌شود.

دولت اما از نظر منابع ومصارف ارزی نیز دست بسته‌ای دارد. حالا چندماه است که صادرات فرآورده‌های پتروشیمی و فولاد روند کاهنده را تجربه می‌کندو حتی برای واردات همین کالاها باید ارز تخصیص دهد.   درچنین وضعیتی چه باید کرد؟ بدترین راه حل این است گشایشی در داستان خصومت ایران و آمریکا بازشود تا وضعیت بدترازاین نشود و شاید نوری در تونل مسدودشده تامین مالی دیده شود.

راه دیگر که منطقی و خردمندانه است پیدا کردن روزنه‌هایی است که به هردلیل بسته شده و اجازه ورود سرمایه را نمی دهند. یکی از مهمترین روزنه‌ها دراین راه مشارکت دان شرکتهای خارجی در بخش‌های صنعتی و تولیدی ایران است.

فعالان صنعتی – تولیدی ایران که با شرکتهای خارجی داد و ستد دارند و با آن‌ها آشنایی دارند می‌توانند و باید درمسیر جذب سرمایه خارجی دراندازه‌های کوچک وبزرگ گام بردارند. شاید گفته شود دراین وضعیت کشور بنگاه‌های خارجی آمادگی ورود به بازار ایران را ندارند و این راه بسته شده است. اما هنر فعالان صنعتی وتولیدی باید بازکردن روزنه‌هایی باشد که اعتماد شرکابه آن‌ها را بیش از پیش کند.   به نظر می‌رسد اگر دولت و نهادهای موثر دراداره کشورشرایط را آسان کرده و از اعمال مقررات و قانون‌های بازدارنده غیر موثر دست بردارد و راه رابرای فعالیت بنگاه‌ها بازکند می‌توان این را رفت و به کامیابی‌هایی رسید. دولت می‌تواند برخی از وظایف و اختیارات خود دراین باره را به نهادهایی مثل اتاق‌های بازرگانی به مثابه نهادهای قانونی ودارای اعتبار واگذارکند و خود ناظری باشد که اگر جایی نیاز بود به این نهادها کمک کند.

اتاق‌های بازرگانی این آمادگی را دارند که در یافتن و پیمودن این راه گام بدارند به شرط اینکه نهادهای دولتی برسرراه آن‌ها سد ایجاد نکنند. این راهی است که بیشتر کشورهای دنیا رفته ومی روندو شرکتها ونهادهای کارفرمایی باهم تبادل سرمایه می‌کنند و از مزیت‌های همدیگر استفاده می‌کنند.   اندکی خوش بینی به توانایی‌های نهفته در بخش خصوصی ونیز در نهادهای کارفرمایی پیامدهایی درخشان خواهد داشت. اجازه دهیم این راه باز شود.