کشته گیری بیشتر از دشمن را آزمایش کنید
ساعت 24- نه فقط به دلیلِ آیاتِ قرآنی که ما را از اتکا به شیطان برحذر داشته، بلکه حتی به حکمِ عقلِ سلیم که تکرارِ خطا را محکوم میکند. تا وقتی این حقیقت را با جان و دل درک نکنیم، مسیرِ اشتباهِ گذشته همچنان تکرار خواهد شد و هر امیدی به ناحق، ما را به بیراهه خواهد کشاند.
اما در صورت تجاوز دشمن چه باید کرد؟ تمرکز راهبردی بر مهار خروج نفت و تسلط بر آبراهها ۱. قطع کامل صادرات نفت از منطقه: هرگونه خطای مجدد از سوی دشمن باید با پاسخی همراه باشد که منافع حیاتی آمریکا و متحدانش را مستقیماً هدف قرار دهد. مهمترین این گامها، توقف کامل خروج نفت از خلیجفارس و تنگهٔ هرمز است. به گونهای که حداقل تا چندین سال امکان بازسازی مناطق تولید و پالایش نفت و گاز در منطقه وجود نداشته نباشد. این اقدام نهتنها فشارِ اقتصادیِ مهلکی بر اقتصاد وابسته به انرژیِ غرب وارد میکند، بلکه بهعنوان ابزاری برای تغییرِ معادلاتِ قدرت در منطقه عمل خواهد کرد. ۲. اولویتبندی راهبردی تنگهٔ بابالمندب: در کنارِ تنگهٔ هرمز، انسداد محورِ بابالمندب باید بهعنوان راهبرد دوم در دستورِ کار قرار گیرد. تسلط بر این آبراهٔ حیاتی، بهمعنای جلوگیری از تامین مالی و لجستیکیِ جنگافروزان است و امکانِ تجارتِ امن را از آنان سلب میکند و از ورود بمبها و تسلیحات به منطقه جلوگیری بهعمل میآورد. محور دوم: افزایش هزینهها برای آمریکا و بازدارندگیِ پویا ۳. استراتژیِ «هزینهزایی» و کشتهگیری هدفمند: برای تغییرِ رفتارِ راهبردیِ واشنگتن، باید معادلهٔ هزینه-فایده برای آنها به صفر یا منفی رسانده شود. این استراتژی شامل بهرهگیری از توانمندیهای نامتقارن و ضرباتِ مهلک در کوتاهترین زمان ممکن است، بهگونهای که هرگونه تجاوز دوباره با تلفات و خسارتهای سنگینِ جانی و مالی برای نیروهای آمریکایی همراه گردد تا امنیت جانی و روانیِ آنان در منطقه به حداقل برسد. محور سوم: بازنگری در دکترین دفاعی در راستای بازدارندگیِ حداکثری ۴. تجدیدنظر در دکترین دفاعی مبتنی بر بازدارندگیِ کنترلشده و موثر: با توجه به تهدیداتِ وارده علیه زیرساختهای حیاتی کشور، و با عنایت به اینکه دشمن خطقرمزهای گذشته را نادیده گرفته است، ضرورت دارد ایران در دکترینِ دفاعیِ خود تجدیدنظر کند. این بازنگری باید بهگونهای باشد که: · از وقوع «کشتارِ جمعی» پرهیز کرده، اما ابهامِ راهبردی را به حداکثر برساند. ·