موازی سازی آمریکا برای تعهدات تفاهم نامه

اولین مسئله‌ای که درگیر این پروژه شد «بحران لبنان» بود. آمریکایی‌ها به‌جای آنکه به تعهد خود در بند اول این تفاهم پایبند باشند و آتش‌بس را در تمام جبهه‌ها از جمله لبنان رعایت کنند، سعی کردند با دورزدن ایران، با دولت دست‌نشانده لبنان یک توافق مجزایی را امضا کنند و از این طریق اولاً امتیازات جدیدی از دولت لبنان بگیرند (خلع سلاح حزب‌الله لبنان) و در ثانی ایران را از معادله لبنان حذف کنند.   مسئله دوم در این پروژه، «بحران تنگه هرمز» بود. آمریکایی‌ها سعی کردند یک مسیر جدید در تنگه هرمز ایجاد کنند و از نزدیکی عمان کشتی‌ها و نفتکش‌ها را عبور دهند. اگر این اقدام نیز موفق می‌شد عملاً نیاز آمریکایی‌ها به توافق با ایران بر سر مسئله مهم تنگه هرمز از بین می‌رفت. سومین موضوع نیز مسئله «پول‌های بلوکه شده ایران» بود که آمریکایی‌ها با راهبرد مسیر موازی نقض عهد را در این مسئله کلید زدند. فارس نوشت: تفاهم اسلام‌آباد صراحت دارد که این پول‌ها باید از لحظه امضای این تفاهم در دسترس ایران قرار بگیرد اما آمریکایی‌ها باز هم با نقض عهد سعی کردند یک مابه‌ازای جدید تعریف کنند و امتیاز بیشتری بگیرند. آمریکایی‌ها در دوحه قطر سعی کردند این شرط را به ایران تحمیل کنند که ایران در صورت صرف‌نظر کردن از دریافت عوارض (یا هر هزینه‌ای) از تنگه هرمز، دسترسی به پول‌های بلوکه شده ایران را محقق خواهد کرد. هر سه موضوع «لبنان»، «تنگه هرمز» و «پول‌های بلوکه شده» با مقابله ایران مواجه شد. ایران مسئله لبنان را یک امر راهبردی برای امنیت منطقه می‌داند و هرگونه تحمیل طرحی متفاوت از تفاهم اسلام‌آباد را رد کرد؛ ایران همچنین در میدان نشان داد که مسیر عمان در تنگه هرمز ناامن است و ترتیبات ایرانی برای این تنگه قطعا از سوی ایران اعمال خواهد شد؛ همچنین پول‌های بلوکه شده حق قانونی و مشروع ایران است که امکان صرف‌نظر کردن از آن وجود ندارد. در نهایت آمریکایی‌ها باوجوداینکه تصور می‌کردند می‌توانند تفاهمی با ایران امضا خواهند کرد که بعد از آن وارد یک پروژه دورزدن تفاهم بشوند با شکست جدی مواجه شده است. تمام درگیری‌های نظامی یا سیاسی بعد از تفاهم اسلام‌آباد نیز در همین چارچوب قابل‌بررسی است؛ در واقع تمام این درگیری‌ها نتیجه تلاش میدانی آمریکایی‌ها برای دورزدن بندهای تفاهم بوده که با تقابل ایران مواجه شده است.