اما در این شرایط دشوار و در زمانی که جامعه تحت تاثیر بحران‌های ذهنی قرار دارد و تأثیرات منفی خارج، روح و روان مخاطب را هدف قرار داده است، چگونه می‌توان درک کرد که برنامه‌هایی نظیر «فوتبال ۳۶۰» از دور خارج شوند؟

چرا باید صداهایی که تنها به مذاق یک گروه خاص خوش نمی‌آید، به منظور خاموش کردن صدای بلندگوهای شرور دشمنان خارجی، نادیده گرفته شوند؟ چه منطق و استدلالی می‌تواند این رویکرد را با منافع ملی سازگار کند؟

من به تمامی افرادی که با عواطفی وابسته به وطن، برای مردم «امید»، «آگاهی» و «سرگرمی» به ارمغان می‌آورند، احترام می‌گذارم. بنابراین، فردوسی‌پور نیز در نظر من عزیز است. زمان آن فرارسیده تا رویکرد خود به فرهنگ، رسانه و شادی جمعی را به منظور تقویت همبستگی ملی، بازنگری و اصلاح کنیم.