به نقل از خبرآنلاین، روزنامه خراسان به‌نگارش آورده است: اما پیش از این، به واسطه تصریح آیین‌نامه داخلی مجلس در خصوص ضرورت برگزاری جلسات صحن علنی به‌صورت حضوری و در مکان دائمی مجلس، نمایندگان در تاریخ ۲۲ تیر با تشکیل یک جلسه فوق‌العاده و اصلاح ماده یک آیین‌نامه داخلی، امکان برپایی جلسات صحن علنی در خارج از محل دائمی یا از طریق بستر فضای مجازی را در مواقع اضطراری و شرایط خاص کشور تصویب کردند؛ اقدامی که تسهیل‌گر برگزاری جلسات غیرحضوری در آینده گردید.
در طول ماه‌های وقفه در فعالیت‌های صحن علنی، نقدهای متنوعی از سوی کارشناسان و حتی خود نمایندگان در مورد دلایل، ضروریات و پیامدهای این تعطیلی مطرح گردید. کسانی که مخالف این وضعیت بودند، به این نکته اشاره کردند که مجلسی که در طول ۸ سال جنگ تحمیلی با عراق بدون هیچ گونه تعطیلی به فعالیت‌های خود ادامه داده، نباید به‌خاطر یک بحران محدود فعالیتش را متوقف کند. در عوض، موافقان این نظر بر این باور بودند که تنها وقفه‌ای در برگزاری صحن علنی شکل گرفته و کمیسیون‌هایی که مسئول نظارت بر عملکرد وزارتخانه‌ها هستند، همچنان فعال باقی مانده‌اند.
با این وجود، اولین جلسه مجازی صحن علنی با وجود برخی مشکلات در کیفیت ارتباط فنی میان نمایندگان و هیئت رئیسه برگزار گشت و تا زمانی که شرایط برای برگزاری حضوری در بهارستان فراهم شود، این روند ادامه خواهد یافت.
اما دو مورد یا پرسش از نخستین جلسه مجازی صحن علنی باعث نارضایتی رای‌دهندگان شده که جواب روشنی از سوی مجلس می‌طلبد. نخستین نکته این است که جلسه با حضور ۲۲۰ نماینده آغاز شده و در نهایت با افزوده شدن تدریجی ۲۰ نفر دیگر، تعداد کل نمایندگان حاضر به ۲۴۰ نفر رسید. غیبت ۵۰ نماینده در یک جلسه مجازی که می‌توانستند از هر نقطه کشور به آن متصل شوند، چه معنایی می‌تواند داشته باشد؟
باید به یاد داشت که در تاریخ ایران، پس از حادثه هفت تیر در سال ۶۰ و شهادت گروهی از نمایندگان مجلس، سایر نمایندگان مجروح با تلاش فراوان و با استفاده از برانکارد و ویلچر و سرم، خود را به صحن علنی رساندند. اکنون، چه توجیه منطقی برای غیبت نزدیک به ۵۰ نفر در این جلسه مجازی وجود دارد؟
نکته دوم اینکه، در این جلسه لایحه مقابله با جنایات بین‌المللی مورد بررسی قرار گرفت. تحلیل این لایحه در این برهه زمانی می‌تواند به‌عنوان نشانه‌ای از رویکرد مجلس در حمایت و تقویت نظام جهت مواجهه با تهدیدات خارجی تلقی شود؛ با این حال، در هنگام رای‌گیری از میان ۲۴۰ نماینده حاضر، تنها ۲۰۳ نفر آرای خود را ثبت کردند. هرچند که همواره درصدی از نمایندگان به دلایل مختلف در رای‌گیری شرکت نمی‌کنند، اما عدم مشارکت نزدیک به ۴۰ نفر در رای‌گیری برای یک لایحه مربوط به مقابله با جنایات بین‌المللی که موضوعی حیاتی و خواسته جدی مردم است، چه معنایی می‌تواند داشته باشد؟
17302