هونگ میونگ بو، که به‌عنوان سرمربی پیشین تیم ملی فوتبال کره و افراد مرتبط با فدراسیون فوتبال این کشور شناخته می‌شود، در جلسات پارلمان به‌خاطر عدم موفقیت تیم ملی در مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶ ناچار به عذرخواهی شد. تمامی کسانی که به فوتبال تسلط دارند، می‌دانند که هونگ میونگ بو به‌عنوان یکی از افسانه‌های فوتبال آسیا، در چهار دوره از جام جهانی حضور داشته و کره جنوبی به‌همراه کشورهایی همچون اسپانیا، فرانسه، آرژانتین، برزیل و آلمان، تنها کشورهایی هستند که در ۱۱ دوره اخیر این رقابت‌ها سهم داشته‌اند!

از سال ۱۹۸۶ که تعداد سهمیه‌های آسیا فقط به دو تیم محدود بود، کره جنوبی همیشه یکی از این سهمیه‌ها را به‌دست آورده و دیگر کشورهای قاره برای به‌دست آوردن سهمیه دوم رقابت کرده‌اند. این موضوع نشان‌دهنده فاصله معنادار فوتبال این کشور با سایر کشورها و همچنین جایگاه ویژه آن، چه در عرصه قهرمانی‌های آسیا و چه در زمینه داشتن بازیکنان لژیونر در بالاترین سطوح فوتبال اروپا است. تیمی که تا به امروز تنها نماینده آسیایی است که به مرحله نیمه‌نهایی جام جهانی رسیده و کشوری که تجربه برگزاری این رقابت بزرگ را دارد. حالا اگر به نتایج و نمایش کره جنوبی در این دوره از جام جهانی نگاهی بیندازید و آن را با عملکرد ایران مقایسه کنید، و با توجه به رفتار مربی و مسئولان کره‌ای و ضد رفتارهایی که در ایران شاهد بوده‌ایم، می‌توانید دریابید که چرا پیشرفت‌های لازم برای ما محقق نشده است!

تا فردی خود را به‌عنوان خطاکار نشناسد و به کمکی از بیرون نیاز نداشته باشد، هیچ‌کس قادر به یاری او نخواهد بود. وقتی امیر قلعه نویی و تیمش با وجود قول صعود و ناکامی در جام جهانی، به مردم انتقاد می‌کنند که چرا مجسمه‌ای از آنان ساخته نمی‌شود؛ و وقتی قرارداد این کادر با توجه به این نتایج به‌عنوان نشانه‌ای از موفقیت، تا جام ملت‌های آتی -و حتی ممکن است تا جام جهانی بعدی!- تمدید می‌شود، این انتظار معقول نیست که آنان به اصلاح نقاط ضعف خود بپردازند و از روش‌های فعلی فاصله بگیرند زیرا آنان اساساً وجود چنین ضعف‌هایی را قبول ندارند.

افرادی که در جام جهانی ۴۸ تیمی با ۹ سهمیه برای آسیا، صعود به جام را نشانه‌ ای از لیاقت خود برای دریافت پاداش‌های میلیون دلاری تلقی می‌کنند و ادعا دارند که بابت باعث‌وخارج کردن خود به‌صورت ریالی ایثار کرده‌اند! آنها اعلام می‌کنند که آرزوی داشتن گروهی آسان را دارند و به محض اینکه چنین گروهی برایشان فراهم می‌شود، از شادی ناشی از آن فریاد می‌زنند که نه تنها از گروه‌ خود صعود خواهند کرد، بلکه در مراحل حذفی نیز به دو یا سه مرحله جلو خواهند رفت، اما در واقعیت فاقد هرگونه موقعیتی در میان ۳۲ تیم صعودکننده بوده و تنها به حذف شدن در جمع ۱۶ تیم ابتدایی بسنده می‌کنند؛ هیچ تلاشی برای پیشرفت و بهبود در کارهای خود نمی‌کنند!

بیشتر بخوانید: خود دانید و تیمتان آقای تاج! اما بدانید که از مردمی که نظرشان را نادیده می‌گیرند، نخواهید توانست امید به حمایت داشته باشید.