خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از غلامرضا ظریفیان، معاون وزیر علوم در دولت اصلاحات، گزارش داده است که هر جریانی اگر به‌صورت عملی راه دیپلماسی را ببندد و تنها بر تداوم تقابل اصرار داشته باشد، باید روشن کند دقیقاً چه سازوکاری را در دستور کار دارد تا کشور را از وضعیت فرسایشی بیرون بیاورد.

بر پایه گزارش ایرنا، محورهای اصلی این گفت‌وگو به شرح زیر است:

*برداشتی که مذاکره را معادلِ «تسلیم» قلمداد می‌کند، قابل اعتنا و دفاع نیست؛ تقریباً همه قدرت‌های بزرگ جهان، حتی زمانی که در شدیدترین سطح رقابت یا حتی دشمنی قرار دارند، در همان حال مسیر مذاکره را نیز باز نگه می‌دارند. نکته کلیدی اینجاست که مذاکره وقتی از موضع قدرت انجام شود، نه نشانه ضعف، بلکه یکی از ابزارهای اصلی برای صیانت از منافع ملی محسوب می‌شود؛ در مقابل، تبدیل کردن مذاکره به یک «تابو»، عملاً کشور را از یکی از حیاتی‌ترین ابزارهای سیاست خارجی محروم می‌کند.

*ایستادگی در برابر مذاکره، آن هم بدون ارائه یک نقشه‌راه مشخص و قابل اجرا، بیش از آنکه به معنای یک راهبرد ملی باشد، در عمل چیزی جز کنار گذاشتن یکی از ابزارهای کارآمد سیاست خارجی نیست.

*مذاکره و جنگ در تعارض با هم تعریف نمی‌شوند؛ این دو می‌توانند در کنار یکدیگر قرار بگیرند. شیوه درست حکمرانی آن است که از قدرت دفاعی و هم‌زمان از ظرفیت‌های دیپلماتیک به‌صورت توأمان استفاده شود، نه اینکه یکی را به نفع دیگری حذف کنیم.

*اگر به هر فردی که از مذاکره، عقلانیت یا کاهش تنش سخن می‌گوید اهانت شود، طبیعی است بسیاری از متخصصان و دلسوزان ترجیح بدهند سکوت کنند؛ اما این سکوت، دیر یا زود، به زیان منافع ملی تمام خواهد شد.

*در بزنگاه‌های بحران امنیتی، فرستادن پیام‌های ناسازگار و چندپهلو به طرف‌های خارجی می‌تواند توان چانه‌زنی کشور را تضعیف کند؛ از سوی دیگر، اختلاف‌نظرهای درون‌ساختاری نباید به شکاف و کاهش انسجام ملی منجر شود.

*معنای «پیروزی» زمانی روشن می‌شود که امنیت سرزمین حفظ گردد، جنگ گسترش پیدا نکند، اقتصاد بتواند نفس بکشد و دشمن نتواند اراده خود را بر کشور تحمیل کند.

۳۱۲۱۶