مسئله آب در سرزمین ایران و برای انسان ایرانی مقولهای تازه و جدید نبوده و تمدن ایرانی با شناخت از محدودیتهای اقلیم و جغرافیایی از فراز و نشیب مسیر سخت تاریخ عبور کرده و به قرن حاضر رسیده است.

در قرن حاضر با افزایش افسارگسیخته پیشرفتهای تکنولوژیک، توسعه ناپایدار و کیفیت نامطلوب حکمرانی و نظام اقتصادی غیربهره ور، با هزینه های زیست محیطی بالا، منجر به دستدرازی به منابع طبیعی و آب و در نتیجه تخریب منابع شده است.

پیامدهای عینی این پدیده را می توان در خشک شدن پیکره های آبی چون تالابها، رودخانه ها و دریاچه ها از بین رفتن منابع ارزشمند و استراتژیک آب زیرزمینی، بایر شدن زمین های کشاورزی و ایجاد اختلال در امنیت غذایی و هزاران مصداق از این دست آشکارا دید.

به طوری که قوم ایرانی تاکنون شاید در هیچ بره های از زمان با بحرانی به این شدت روبرو نشده است.