dir="RTL">همه اين هيات‌ها به اميد پيدا كردن جاي پايي در بازار ايران در بخش‌هاي گوناگون هستند. اين هيات‌ها پس از آن به تهران سرازير شدند كه ايران و گروه كشورهاي ۱+۵ در وين به توافق و مصالحه تاريخي دست يافتند. ايران و گروه كشورهاي ۱+۵ پذيرفته‌اند كه پرونده ۱۲ ساله هسته‌اي ايران به نقطه پايان برسد و اين يك رويداد بسيار بااهميت در تاريخ اقتصاد ايران به حساب مي‌آيد و از پيامدهاي آن يكي هم همين ورود پشت سر هم قطارهايي از ر هبران اقتصادي اروپايي، چيني، كره جنوبي و... است.

نكته‌اي كه بايد نسبت به آن توجه كرد و اهميت اقتصاد ايران براي اروپايي‌ها از يك سو و درك آنها از آينده اقتصاد اين سرزمين است. مي‌دانيم كه رهبران و مديران شركت‌هاي نيرومند دنياي امروز تحت تاثير شديد نگاه دقيق و رسد همه‌جانبه سهامداران ريز و درشت خود توانايي اندكي براي هدر دادن منابع شركت‌هايشان دارند و به همين دليل است كه رفت و امد انها به ايران بدون ترديد نمي‌تواند از سر تفنن و براي تفريح باشد.

به اين ترتيب بايد گفت مديران و رهبران سياسي و اقتصادي كشور او شركت‌هاي اروپايي به اطلاعاتي از آينده اقتصاد ايران دسترسي دارند و بر اساس اين اطلاعات است كه تحليل‌هاي دقيق از مثبت بودن فعاليت خود در ايران به دست آورده‌اند. آيا مديران ارشد اقتصادي و سياسي ايران نكات و شرايط و تصويري كه براي خارجي‌ها تشريح و ترسيم مي‌كنند با آنچه در ايران ديده مي‌شود تفاوت دارد.؟

در حالي كه هيات‌هاي اروپايي راه تهران را در پيش گرفته‌ و مي‌خواهند سهمي از بازار ايران را به دست آوردند اما در ميان مديران ايراني شوق و علاقه‌اي براي توسعه فعاليت‌‌هاي خود ديده نمي‌شود و آنچه مطرح است نااميدي از ادامه كار، تعطيل بنگاه‌ها و شرايط تلخ است.

ايران امروز دست‌كم از نظر اقتصادي گويا دو تصوير از خود نشان مي‌دهد: تصويري روشن و اميدواركننده بهمديران دست‌كم هزار شركت خارجي كه در اين چند ماه به ايران آمده‌اند و تصويري مبهم و ناروشن براي مديران ايراني.