برای سنجش نرخ برابری واحدهای ارزی راه آسانی وجود دارد و آن تعداد روبل‌هایی است که در ازای هر دلار آمریکا دریافت می‌شود. به عبارت ساده‌تر، هر چه به ازای هر دلار آمریکا روبل بیشتری دریافت کنید، به منزله ضعیف‌تر شدن این واحد پولی است. فرقی نمی‌کند که ارزش روبل را بر اساس دلار بسنجیم یا بر اساس سنت، به هر ترتیب نتیجه حاصله چندان خوشایند نیست؛ چرا که تا پنج سال پیش با هر 3.6 سنت آمریکا می‌توان یک روبل روسیه خریداری کرد. به عبارت دیگر هر دلار آمریکا معادل حدودا 30 روبل روسیه بود اما اکنون این رقم به 1.2 سنت تنزل یافته است.

مشکل اصلی روبل مانند سایر اقتصادهای وابسته به انرژی و مواد اولیه خام «نفت» است. چشم‌انداز بازار سهام روسیه و روبل همچنان رو به کاهش است. در واقع، پارتی بازی کردن در بازار سهام یا اوراق بهادار و حتی در بازارهای مواد خام و ارز جواب نمی‌دهد. همان طور که مشاهده می‌شود، وضعیت چین به شدت به تمام شرکای نزدیک این کشور و تمام تولیدکنندگان عمده مواد خام و نفت نظیر روسیه شبیه است. این حقیقت که قیمت نفت و مواد اولیه پایین است، به این معنا نیست که این قیمت‌ها دیگر پایین‌تر نمی‌روند، همان‌طور که در بحران سال‌های 1997 و 1998 هم به عینه این مساله را مشاهده کردیم. مساله اصلی این بار این است که تولید ناخالص داخلی چین هم‌اکنون یازده تریلیون دلار است که این رقم بسیار بیشتر از زمان وقوع بحران ‌آسیا در اواخر دهه 90 میلادی است.

علاوه‌ بر این، با سقوط میزان ذخایر ارزی چین در حالی که این کشور از یک سو تلاش می‌کند ارزش برابری یوآن به دلار را کنترل کند و از سوی دیگر با فرار سرمایه‌ای معادل 100 میلیارد دلار در ماه مواجه است اما در مقابل ذخایر ارزی روسیه در حال افزایش است و این در حالی رخ می‌دهد که این کشور در بحبوحه سقوط قیمت نفت خام قرار دارد. این مساله از تجربه روسیه از اتفاقات سال 2008 میلادی و از دست دادن 200 میلیارد دلار از ذخایر ارزی آن نشات می‌گیرد. بنا بر این روسیه این بار به جای تکرار تجربیات اشتباه گذشته خود، نرخ بهره را بالا نگاه داشته تا از ارزش روبل حمایت کند؛ هر چند که تا این لحظه این اقدام جوابگو نبوده است.»

اقتصادنیوز