اردوغان گفت: «رسانههايي در تركيه بودهاند كه من را «دزد» و «جنايتكار» خواندهاند و به خاطر اين اتهامات بسته نشدهاند. اگر تركيه كشوري ديكتاتوري است، چگونه چنين نظرهايي ميتوانند منتشر شوند؟» دستگاه قضايي تركيه چندي پيش روزنامههاي «جهان» و «زمان» را كه منتقد دولت تركيه به حساب ميآمدند، دولتي اعلام كرد. رييسجمهوري تركيه همچنين درباره كردهاي تركيه موضعگيري شديدي كرد و در پيامي كه از تلويزيون دولتي تركيه پخش شد، اعلام كرد كه ديگر فصل گفتوگوهاي صلح با حزب كارگران كردستان (پ.ك.ك) به پايان رسيده است.
اردوغان عليه مخالفان
صحبت پيرامون فعاليتهاي (پ.ك.ك) تنها نظر رييسجمهور نبود، چراكه اردوغان بار ديگر حمايت خود از آذربايجان را در نزاع قرهباغ اعلام كرد. جداي از توافق آنكارا و اتحاديه اروپا در مساله مهاجرت گسترده از آسيا به اروپا، نارضايتي گستردهيي عليه تركيه تحت دولت رجب طيب اردوغان، رييسجمهور اين كشور شكل گرفته است. نارضايتي كه با شور و شعف اوايل روي كار آمدن حزب عدالت و توسعه در آسمان سياسي تركيه تعارضي كاملا آشكار دارد.
روزنامه اينديپندنت در گزارشي با بررسي عملكرد اردوغان در طول مدت رياستجمهوري نوشت: «به نظر ميرسد رييسجمهور تركيه هيچ محدوديتي در كارهايي كه گمان ميكند مجاز به انجام آنهاست، نميبيند. او اكنون از ديپلماتهاي غربي كه در جلسه محاكمه خبرنگاران تركيهيي كه به جاسوسي متهماند شركت كردند، انتقاد و به آنها حمله ميكند.»
به هر حال همانطور كه جان كربي، سخنگوي وزارت خارجه امريكا گفت «اين نهتنها نخستين بار بلكه آخرين بار هم نخواهد بود كه ما شاهد چنين روند قضايي خواهيم بود»، سفير آلمان در تركيه نيز از حضور خود در دادگاه خبرنگاران تركيهيي دفاع كرد و وزارت خارجه ايتاليا نيز تاكيد كرد، سركنسول اين كشور در تركيه كاملا مطابق با كنوانسيون وين درباره روابط ديپلماتيك عمل كرده است.
باراك اوباما، رييسجمهور امريكا طي سفر خود به تركيه در سال ۲۰۰۹ ادعا كرد، تركيه و امريكا ميتوانند «رابطهيي شكل دهند كه الگو و مدل ساير روابط» باشد، اما اوباما در تازهترين اظهارنظرات درباره اين كشور در حالي كه اردوغان را «يك شكست كامل و رهبري اقتدارگرا» توصيف ميكرد، اعتراف كرد كه در اين باره اشتباه ميكرده است.
با اين حال به دليل نقش كليدي تركيه در خاورميانه، رييسجمهور امريكا درصدد حفظ ظاهر برآمد و در حاشيه نشست امنيت هستهيي در واشنگتن براي گفتوگو درباره مسائل امنيتي با اردوغان ديدار كرد. در همين حال اردوغان طي مصاحبه خود با شبكه خبري (سيانان) تاكيد كرد كه با رسانهها در جنگ نيست و انتقادپذير است. با اين حال زماني كه وي در حال سخنراني در موسسه بروكينگز بود، محافظانش به دو خبرنگار تركيهيي منتقد حمله و سعي كردند مانع از ورود يكي از آنها به محل برگزاري سخنراني اردوغان شوند. با اين وجود، پس از وقايعي كه در سفر اردوغان به اكوادور رخ داد، چنين حوادثي ديگر تعجبآور نيست.
در داخل تركيه هم وضعيت به همين منوال است. پس از فاجعه معدن در سوما در ماه مه سال گذشته، اردوغان مجددا از اين شهر بازديد كرد اما اينبار پس از حمله معترضان مجبور شد در سوپرماركتي پناه بگيرد؛ جايي كه ادعا ميشود اردوغان به يكي از مشتريان حمله كرده و علاوه بر اين، تصاويري از حمله نيروهاي پليس به معترضان منتشر شد.
با توجه به سوابق تركيه در سركوب ظالمانه اعتراضات صلحآميز، بدونشك تصويب طرح اخير كاستاريكا، سوييس و تركيه كنايهآميز به نظر ميرسد. براساس طرح اين سه كشور كه به تصويب شوراي حقوق بشر سازمان ملل رسيد، تمامي كشورها بايد فضايي امن و ممكن براي افراد و گروهها، جهت احقاق حقوق خود از طريق آزادي برگزاري تجمعات و بيان مهيا كنند.
در پروندهيي ديگر، تركيه كه نخستوزير سابقش اردوغان زماني روابطي بسيار دوستانه با ولاديمير پوتين، رييسجمهور روسيه داشت، با سرنگون كردن جنگنده روسي در مرز تركيه و سوريه، دورهيي از روابط خصمانه را با روسيه تجربه ميكند. اقدامي كه سرگئي لاوروف آن را «اقدام تحريكآميز برنامهريزي شده» توصيف كرد. سفر اخير جان كري، وزير خارجه امريكا به مسكو نيز نشاندهنده افزايش منافع مشترك بين اين دو ابرقدرت است. تا جايي كه به سوريه مربوط ميشود، روسيه اين قدرت را دارد تا جنگندههاي دولت تركيه را به عقبنشيني وادارد اما چه كسي توانايي كنترل اردوغان را خواهد داشت؟ همچنين سوال ديگري اين روزها بر سر زبانهاست كه آيا اكنون واقعا كودتايي عليه اردوغان در جريان است؟ اين ادعا را رييس دفتر اردوغان در وبسايتش مطرح و تاكيد كرد كه اين ادعا بياساس، اما ممكن است.
تعادل
نظرات کاربران