dir="RTL">مركز پژوهش‌های مجلس به مثابه نهادی موثر در تهیه و تنظیم گزارش‌های درخواستی اعضای مجلس قانونگذاری ایران در چند ماه گذشته چند مساله مهم در كره جنوبی را به خواست نمایندگان مطالعه و محتوای آنها را انتشار داده است. تجربه نظام مقررات‌گذاری توسعه‌گرا در كره جنوبی و درس‌هایی برای ایران تازه‌ترین گزارش این مركز پژوهشی است كه انتشار عمومی پیدا كرده و دراختیار علاقمندان قرار دارد.

توسعه حیرت‌انگیز

در این گزارش آمده است: «كره جنوبی در حال حاضر ۵۰ میلیون نفر جمعیت دارد و تولید ناخالص داخلی آن ۱۳۰۵ میلیارد دلار است. رشد اقتصادی ۳ درصدی تورم ۱.۳ درصدی و تولید سرانه حدود ۲۶ هزار دلار از ویژگی‌های این كشور است كه موجب شده پانزدهمین اقتصاد بزرگ دنیا به حساب آید. در حالی كه تولید ناخالص دخلی كره جنوبی در ۱۹۶۰ فقط ۲.۵ میلیارد دلار بوده كه با توجه به جمعیت ۲۵ میلیون نفری‌اش در شروع دهه ۱۹۶۰، تولید سرانه آن نزدیك به ۱۰۰ دلار بوده است.

یك محاسبه ساده نشان می‌دهد در حالی كه جمعیت كره جنوبی در ۵۰ سال منتهی به ۲۰۱۵ فقط ۲ برابر شده است اما تولید ناخالص داخلی آن حدود ۵۵ برابر شده است.

در پژوهش انجام شده این پرسش مطرح شده است: «كدام دسته از عوامل در كار بودند كه كشوری فقیر را به یكی از ثروتمندترین كشورهای جهان با صادرات كالاهای صنعتی تبدیل كردند» در پاسخ به این پرسش دو دسته جواب تهیه شده است: نخست، دولت زمینه‌های لازم برای توسعه كره جنوبی را فراهم كرده است. دوم اینكه دولت علاوه بر بسترسازی، به دخالت مستقیم دولت در رشدهای بالا اشاره می‌كند.

در این گزارش تاكید شده است «مستعد كردن محیط كلان اقتصاد، حمایت از بنگاه‌های داخلی و دخالت گزینشی در اقتصاد از طریق وضع مقررات پیش‌برنده به مثابه ابزار توسعه از راه‌های همواركننده توسعه كره جنوبی بوده‌اند.»

به گزارش ساعت ۲۴، مقررات‌گذاری توسعه‌گرا در كره جنوبی كه از ۱۹۶۰ شكل گرفت همان اكسیر جادو برای دور كردن ذهن مدیران بنگاه‌ها از مسایل حاشیه‌ای و پرداختن به رقابت بود كه راه توسعه صنعتی را هموار كرده است. كمك‌های ایالات متحده امریكا در دهه ۱۹۵۰ برای تامین اقلام وارداتی كره جنوبی ادامه نیافت و سیاستگذاران كره جنوبی ایجاد نظام اقتصادی با قابلیت‌های فناورانه را در دستور كار قرار دادند.

كره جنوبی سه‌گانه مقررات‌گذاری اقتصادی، مقررات‌گذاری اجتماعی و مقررات‌گذاری اداری – اجرایی را از آرمان به عمل نزدیك كرد كه هدف غایی آنها معطوف به توسعه اقتصادی كره جنوبی بود. كره جنوبی از دهه ۱۹۹۰ به بعد سیاست آزادسازی را اجرا و رقابت را در بخش‌های صنعت جاری و جهش اقتصادی را هموار كرد.

مدیران ارشد كره جنوبی بدون اینكه شرم كنند یا اینكه مغرور شوند از تجربه توسعه در ژاپن استفاده كردند و راه ورود سرمایه‌های خارجی به كشورها را نیز هموار كردند و حتی از كمك‌های ژاپنی‌ها استفاده كردند. در سال ۱۹۹۲ بود كه آزادسازی اقتصادسازی اقتصاد كره جنوبی محور قانونگذاری‌های اقتصادی در این كشور شد و «كمیسیون مقررات‌زدایی از مدیریت اقتصادی» تاسیس شد.