در سال ۱۹۹۸، دولت قانون سیاست جدید خاکسپاری را به اجرا گذاشت که بر اساس آن استفاده از هر قبر به حداکثر ۱۵ سال کاهش مییابد. پس از آن قبرها شکافته و ساکنین آن جابجا میشوند. اما این قانون برای حل کردن مشکل خاکسپاری در این کشور کافی نبوده است. تا به حال صدها هزار قبر شکافته شده است تا زمین مناسب برای طرحهای عمرانی آزاد شود. در سال گذشته میلادی، دولت ۳۷۰۰ گور را نبش کرد تا یک بزرگراه ۸ خطی بسازد. در قبرستان محل بیش از ۱۰۰ هزار گور وجود دارد و دولت قصد دارد تا سال ۲۰۳۰، کل این محوطه ۲۰۰ هکتاری را به واحدهای مسکونی تبدیل کند.
اکنون فقط یک گورستان در غرب سنگاپور گنجایش دفن دارد و بابت هر جسد بین ۲۰۸ تا ۶۲۰ دلار دریافت میکند. اما دولت قصد دارد نهایتا این گورستان را نیز ببندد. این وضع سبب تغییرات فرهنگی درمیان سنگاپوریهای چینیتبار شده است. بسیاری از آنها دیگر به گورستان نمیروند. تا سال ۲۰۱۱، ۸۰ درصد آنان به سوزاندن اجساد روی آوردهاند. آنان ترجیح میدهند برای محلی که ظرف ۱۵ سال تخلیه میشود، پول خرج نکنند.
این کار ممکن است برای چینیتبارها راه حل خوبی باشد، اما برای مسلمانان قابل پذیرش نیست. مسلمانان ۱۵ درصد جمعیت سنگاپور را تشکیل میدهند. کاهش زمین برای دفن ممکن است باعث بیثباتی در سنگاپور شود، زیرا که شاید مسلمانان فکر کنند به عقایدشان بیاحترامی میشود. این امر میتواند باعث تیرگی رابطه با مالزی شود که سابقه تاریخی خوبی با هم ندارند. در مالزی نیز زمین برای دفن مسیحیان رو به اتمام است.
مرگ در هنگ کنگ کشور کوچک دیگری در این منطقه به یک معضل تبدیل شده است. هر سال بیش از ۴۰ هزار نفر در هنگ کنگ میمیرند. کمبود زمین سبب شد تا در دهه ۱۹۸۰ هنگ کنگ به طور کلی سیاست دفن مردگان را کنار بگذارد. اما همچنین زمین حتی برای نگهداری سوخته اجساد کم است. حدود ۵۰ هزار خانواده در نوبت دریافت یک فضای ۳۰ سانتیمتر مربعی برای نگهداری بقایای سوخته اجساد هستند. در سال ۲۰۰۹، دولت ۱۸۵۰۰ مورد فضای جدید را در اختیار عموم گذاشت. این کار پس از آن صورت گرفت که ۱۸ ناظر گورستان به اتهام دریافت رشوه بازداشت شدند. اما امسال پیشبینی میشود بیش از نیمی از مردگان این کشور نتوانند جایی برای نگهداری پیدا کنند.
کمبود فضا سبب شده است تا خانوادههایی که نتوانستهاند جایی برای دفن بقایای مردگان خود بیابند، خشمگین باشند. به علاوه هنگ کنگ و به طور کلی شرق آسیا با مشکل پیر شدن جمعیت روبرو است. نسبت افراد بالای ۶۵ سال در این جزیره از ۱۲ درصد در سال ۲۰۰۸ به ۲۶ درصد در سال ۲۰۳۶ خواهد رسید. به علاوه زندگان دوست ندارند مردگان در نزدیکی آنها دفن شوند. یک عامل دیگر که به طور بالقوه میتواند باعث ناآرامی شود، اختلاف فقیر و غنی است که تا پس از مرگ ادامه دارد. قبر دائمی در هنگ کنگ تا ۳۰ هزار دلار قیمت دارد که فقط ثروتمندان میتوانند آن را بپردازند. بیدلیل نیست که ساکنان پکن اغلب به شوخی میگویند پول مردن ندارند. بهای هر قبر در پکن بین ۶۵۰۰ تا ۴۶ هزار دلار است و خیلی از اهالی این شهر ترجیح میهند در شهرهای دیگر گور بخرند.
مشکل کمبود زمین برای دفن مردگان فقط به کشورهای کوچک آسیا محدود نمیشود. کلانشهرهای ژاپن نیز با این مشکل روبرو هستند. بهای گور در توکیو بین ۲۰ تا ۴۰ هزار دلار است. برخی معابد در این کشور فضاهای کوچکی برای نگهداری سوخته اجساد به بهای ۶۶۰۰ دلار عرضه میکنند. شرکتهایی هستند که سوخته مردگان را در انباری ذخیره میکنند. بستگاه متوفی میتوانند با کشیدن کارت، بسته حاوی سوخته مرده خود را به همراه عکس آن احضار کنند. در این زمینه، رقابت شدیدی بین شرکتها در جریان است.
هند نیز به دلیل سوزاندن اجساد مردگان با مشکل زیستمحیطی روبرو است. هر سال ۷ میلیون هندو در این کشور میمیرند و برای سوزاندن آنها به حدود ۵۰ تا ۶۰ میلیون درخت نیاز است. این امر نه فقط باعث جنگلزدایی و آلودگی آب بر اثر ریختن خاکستر اجساد به رودهای مقدس میشود، بلکه باعث تولید سالیانه ۸ میلیون تن دی اکسید کربن میشود. جمعیت بسیاری از کشورهای آسیایی در حال کاهش است، اما مشکلات آنها کاهش نمییابد.
نظرات کاربران