وی در آغاز به مطلبی که ماه گذشته اظهارات سفیر امارت متحده عربی در آمریکا در نشریه وال استریت ژورنال منتشر کرد و به شکل گسترده ای مورد باز نشر قرار گرفت اشاره می کند که در آن وی مدعی شده که ایران، یک سال پس از تعیین چارچوب توافق هسته ای با قدرت های جهانی، هنوز رفتارش را تغییر نداده است. یوسف العتیبه در مصاحبه با وال استریت ژورنال به غربی ها تشر زده بودئ که :«گول نخورید، ایرانی که ما مدت هاست می شناسیم، متخاصم، توسعه طلب و متجاوز، هنوز هم زنده و سرحال است.»

به گزارش ساعت 24، اما گوردون می نویست البته با نگاهی به فعالیت های ایران در منطقه، پس از آنکه توافق هسته ای این کشور در ماه جولای نهایی شد، به نظر می رسد قبول نکردن سخنان العتیبه سخت باشد. ایران حتی با وجود پذیرش محدودیت هایی بر پرونده هسته ای اش، همچنان به توسعه موشک های بالستیکش ادامه می دهد، از بشار اسد حمایت می کند و به حوثی های یمن کمک های مالی و نظامی می دهد. وزیر خارجه ایران، محمد جواد ظریف هرگونه نقش ایران در آشوب هاب منطقه ای را رد می کند و منتقدین ایران را به «ماجراجویی مخرب» متهم می کند.

او همچنین به این نکته نیز که از سوی عتیبه و برخی دیگر نیز بیان شده که ایران که اکنون توانایی فروش دوباره نفتش را در بازارهای جهانی به دست آورده و به 50 میلیارد دلار از دارایی های پیش تر مسدود شده است دست پیدا کرده است، اکنون می تواند در دستیابی به اهداف منطقه ای اش محکم تر گام بردارد.

علی رغم همه این انتقادهایی که غربی ها از سیاست های منطقه ای ایران دارند، نباید نکته اصلی را فراموش کرد. باور به اینکه توافق هسته ای می تواند منجر به تغییراتی وسیع بشود، هرگز واقع بینانه نبوده است. در واقع، همه معتقد بودند توافق هسته ای با ایران یک چیز بیشتر نیست: ضعیف کردن توان هسته ای ایران از طریق دیپلماسی و در شرایطی که راه حل بهتری وجود ندارد. اگر امیدی هم به ایجاد تغییرات در رفتارهای ایران وجود داشته باشد (چنان که اوباما انتظار آن را می کشید) این تغییر را باید در بلند مدت به چشم دید. با باقی ماندن محدودیت های اصلی بر سر راه توان هسته ای ایران در 10، 15 و یا 20 سال آینده، به نظر می رسد که ما می توانیم انتظار تغییراتی هر چند کوچک تر و رو به رو شدن با یک ایران متفاوت را در زمانی که این محدودیت ها پایان می یابند، داشته باشیم.

ایران چگونه می تواند تغییر کند؟

به گزارش ساعت 24، یکی از نکاتی که در مورد تغییر در ایران باید در ذهن داشت، مربوط به پتانسیل تغییری است که در تک تک انتخاباتی که در این کشور برگزار می شود به چشم می آید. ایرانی ها در انتخابات، علی رغم برخی محدودیت ها، نشان داده اند که خواهان آزادی های بیشتر و روابط بیشتر با جهان هستند.

در تازه ترین انتخابات برگزار شده در ایران، انتخابات مجلس شورای اسلامی و انتخابات مجلس خبرگان رهبری، ایرانی ها بار دیگر به کسانی رأی دادند که بیشتر میانه رو بودند تا تندرو و این در حالی بود که بسیاری از اصلاح طلبان و میانه روها حتی در مراحل اولیه از شرکت در انتخابات باز مانده بودند. در واقع به نظر می رسد که چنانچه غرب رویی گشاده تر به ایران نشان دهد، نشانه هایی وجود دارد از اینکه ایرانی ها هم می خواهند در همین جهت حرکت کنند.

از طرف دیگر، مبنای نظری دیگری هم برای باور به اینکه توافق هسته ای ایران می تواند تغییراتی به همراه داشته باشد وجود دارد. دانشگاهیان بسیاری نشان داده اند که توسعه اقتصادی، صنعتی شدن و مدرنیزاسیون می توانند دموکراتیزاسیون، گشودگی و شفافیت را با خود به همراه بیاورند. این اتفاق پیش تر در کشورهای بسیاری، از کره جنوبی تا شیلی و تایوان هم رخ داده که صنعتی شدن و توسعه اقتصادی می تواند به فربه شدن طبقه متوسط، بالا رفتن سطح آموزش، تقاضای بیشتر برای آزادی های فردی، حاکمیت قانون و افزایش مراودات بین المللی بینجامد.

به گزارش ساعت 24، اکنون، آمریکا می تواند دهه پیش رو را برای شناختن ایرانی جدید که ممکن است سر برآورد، صرف کند. به این طریق، آمریکا قادر خواهد بود از آنچه که اکنون یک رویارویی هزینه بردار، بی ثبات کننده و دائمی می نماید، اجتناب کند. یک ایران متفاوت می تواند نه فقط برای ایالات متحده که برای بسیاری از کشورهای منطقه هم منافعی استراتژیک، سیاسی و اقتصادی به دنبال داشته باشد. تاریخ، نظریه و تا حدی شواهد، همه گواه آنند که چنین آینده ای برای ایران دست یافتنی است.

منبع: آمریکن اینترست