h3> روزي كه در تاريخ فوتبال ايران ثبت مي‌شد. قرار بود بازيكنان پرسپوليس با يك دستگاه اتوبوس، جام قهرماني را بردارند و به كپورچال ببرند اما در نهايت چه شد؟ پرسپوليس يك بازي بسيار بد و سؤال‌برانگيز مقابل راه‌آهن يزدان انجام داد و شايد اگر لطف داور در اعلام پنالتي نبود، حتي در گلزني هم به مشكل برمي‌خورد چه رسد به آنكه بخواهد در يك بازي 5 گل به اين تيم بزند. پرسپوليس جام را از دست داد و چند عامل عمده در اين راه وجود داشت‌؛ گل‌هاي مفتي كه در طول فصل دريافت كردند، امتيازاتي كه هدر دادند، پنالتي‌هايي كه سوزاندند، فرصت‌هايي كه به گل بدل نكردند و اشتباهات تاكتيكي و تصميم‌گيري‌هاي نه‌چندان منطقي برانكو در لحظات حساس بازي. هر چه بود، جام را باد با خودش برد به اهواز تا تيم شايسته استقلال خوزستان با دو جين بازيكن جوان و چند بازيكن باتجربه و ارزان‌قيمت مثل فرناندو دخسوس يا موسي كولي‌بالي و حتي محمد طيبي صاحب عنوان قهرماني ليگ پانزدهم شوند. جشني كه بايد در تهران برگزار مي‌شد، در اهواز با چه حرارتي شكل گرفت.


زادگاه هادي ديروز مي‌توانست شلوغ‌ترين جاي ايران باشد. هزاران نفر بروند آنجا و با جام قهرماني پرسپوليس جشن بگيرند اما در نهايت، پرسپوليس چيزي در دست نداشت به غير از اشك بابت از كف دادن قهرماني و حسرت به خاطر همه اتفاقاتي كه به سادگي از كنارش گذشتند. هادي ديروز تنها بود، در روزي كه قرار بود در خانه ابدي خود، جام قهرماني سرخ‌ها را داشته باشد. مثل همان زمان كه در پرسپوليس بازي مي‌كرد و يك بازيكن مظلوم و بي‌حاشيه بود، ديروز تنها ماند. كسي به غير از «مجتبي ابراهيمي» عكاس و خبرنگار ما به مزارش نرفت.

پرسپوليسي‌ها ناي رفتن به آنجا را نداشتند چون دست‌شان خالي از جام بود اما قطعاً روح كاپيتان از تيم فصل پانزدهم شاد است. از تيمي كه خودش بازوبند كاپيتاني آن را به بازو داشت و قبل از شروع فصل گفته بود: «اين تيم عالي مي‌شود، اگر نشد، من فوتبال را كنار مي‌گذارم.»

خبرورزشی