مسلما این کار شهریار در نوع خودش تحسینبرانگیز و قابل قدردانی است، اما آنچه اهمیت چنین موضوعی را بیشتر میکند، اتفاقات تلخی است که پیشتر در رابطه بین این دو نفر رخ داده بود. شاید مهمترین گره در دوستی دایی و عابدزاده زمانی رخ داد که اواسط لیگ نهم مهاجم سابق تیم ملی کشورمان به طور ناگهانی سرمربی پرسپولیس شد. دایی در آن زمان جای کرانچار را گرفت و این در حالی بود که عابدزاده قبل از او به عنوان مربی دروازهبانها در این تیم فعالیت داشت. کاملا واضح بود که دایی در آن زمان هیچ علاقهای به کار کردن با عابدزاده نداشت، اما خیلیها بر این باورند که شهریار در برگزیدن روش حذف عقاب، خیلی بیرحمانه عمل کرد. دایی مربی دروازهبانهای دیگری را به جای عابدزاده به پرسپولیس آورد و از احمدرضا خواست صرفا یک گوشه بنشیند و از تمرینات بازیکنان یادداشتبرداری کند! نوع برخورد دایی با عابدزاده طوری بود که سال بعدش وقتی مشکلات بین شهریار و مدیریت باشگاه به اوج رسید، عادل فردوسیپور این موضوع را به دایی یادآوری کرد و گفت شاید او تاوان رفتارش با عابدزاده را میدهد.
پس از اتفاقات لیگ نهم، روابط بین دایی و عابدزاده بسیار سرد شد و حتی طرفین هنگام مواجهه تصادفی با هم نیز زیاد رغبتی به تعامل نشان نمیدادند. بعدتر اتفاقات مربوط به شکایت دایی از مایلیکهن و صدور حکم انتقال حاجی به زندان پیش آمد. در این ماجرا، شاید عابدزاده یکی از کسانی بود که تندترین مواضع ممکن را علیه دایی اتخاذ کرد. او گفت مربی یعنی معلم و کاش خودش را به جای استاد سابقش راهی زندان میکردند! واضح بود که انتشار این مسایل فشار اجتماعی علیه دایی را افزایش میدهد، اما شهریار کوتاه نیامد و موضوع را تا انتقال مایلیکهن پشت میلهها پیگیری کرد. حالا اما وضع عوض شده و دایی گام بلندی برای بهبود روابطش با اسطوره فوتبال ایران برداشته است. برگزاری جشن تولد برای عابدزاده، از آن کارهای ماندگار دایی بود که ارزشهای بالایی دارد.
بانک ورزش
نظرات کاربران