او که جوان ترین قهرمان بکس سنگین وزن جهان بود با تلاش بسیار این عنوان را به دست آورده بود و از این عنوان بسیار شادمان بود.وی پس از پیروزی خودرا با صدای بلند شاه رینگ بوکس خواند.

اسلام آوردن

در فاصله میان این مسابقه های گوناگون، کاسیوس به دلایل دیگری نیز مطرح و معروف شد. نخست اینکه او مسلمان شد و سپس در جنگ ویتنام شرکت نکرد. این قهرمان بزرگ بوکس جهان تحت تأثیر عالیجاه محمد به اسلام گروید به جمعیت کثیر مسلمانان سیاه پوست آمریکا پیوست.

محمد علی کلی در کنار مالکوم ایکس

وی در آن زمان بود که نامش را از کاسیوس به محمد علی تغییر داد. اگرچه در آغاز این مسئله از سوی عده پذیرفته نشد که او را محمد علی کلی بنامند. ولی او تأکید داشت که تغییر نامش به «محمد علی»، یکی از مهم‌ترین اتفاقات در زندگی اش محسوب می‌شود و «کاسیوس کلی» را نام بردگی‌اش عنوان می‌کرد. سالهای ۱۹۶۶ و ۱۹۶۷ برای وی سالهای پر مشغله‌ای بودند. چرا که او مجبور شد هفت بار از عنوان قهرمانی اش دفاع کند. هیچ‌یک از قهرمانان سابق دنیا در طول یکسال این کار را در چنین دفعاتی انجام نداده‌اند.

در مارس ۱۹۶۶ در برابر یکی از سرسخت‌ترین حریفانش که یک بوکسور کانادایی به نام گئورگ چواالو[۱۹] بود در یکی از نفسگیرترین مبارزات به پیروزی رسید. چاوالو پیش از این در رده حرفه‌ای خود هرگز شکست نخورده بود.

پس از این مسابقه او به انگلیس رفت تا با قهرمان‌های انگلیسی: براین لاندن[۲۰] و هنری کوپر[۲۱] که او را در یک بازی دوستانه در سال ۱۹۶۳ شکست داده بودند، دست و پنجه نرم کند. او هر دوی اینها را ناک اوت کرد و به آلمان رفت تا برابر کارل میلدنبرگر[۲۲] اولین آلمانی که برای عنوان ماکس اشملینگ[۲۳] می‌جنگید، به روی رینگ رود.

این مسابقه به اعتراف خودش بسیار سخت و دشوار بود، اما در راند دوازدهم بالاخره میلدنبرگ را ناک اوت کرد. در نوامبر ۱۹۶۶ او باز به ایالات متحده برگشت تا "ویلیامز[۲۴]" را در هوستون شکست دهد! ویلیامز از آن دسته بوکسورهایی بود که ید طولایی در ناک اوت کردن حریف داشت، اما محمد علی به آسانی در راند سوم او را شکست داد.

در سال ۱۹۶۶ بود که وی به از حضور در ارتش آمریکا برای جنگ ویتنام سر باز زد و اعلام کرد که هرگز به روی همنوعان ویتنامی خود آتش نمی‌گشاید، که همین مسئله مدتها سر زبانها بود و پس از آن حتی از حضور در رقابتهای بوکس به مدت ۵ سال محروم شد و گواهینامه بوکسش نیز به حالت تعلیق درآمد، البته مدتی بعد این محکومیت به ۳ سال کاهش پیدا کرد.

در سال ۱۹۷۰ پس از سپری کردن دوران محرومیت خود بار دیگر جواز بوکس خود را دریافت کرد، اما به علت وقفه‌ای چند ساله در ورزش حرفه‌ای عنوان قهرمانی سال ۱۹۷۱ رادر مبارزه‌ای با جو فریزر[۲۵] در مادیسون اسکوار گاردن[۲۶] از دست داد.