در حالی که اکثر داوران معتقدند قضاوت‌های لیگ شانزدهم کم مساله‌تر از لیگ پانزدهم تا این مقطع از فصل بوده تغییر دادن مدیریت دپارتمان و روی آوردن به کامرانی‌فر نشانگر این باور است که جامعه داوران هم به ساز و کارهایی تازه برای گردش امور نهادهای مرتبط با خود اعتقاد دارند. در شرایطی که کمیته داوران به سبب استقرار طولانی مدت فریدون اصفهانیان در این نهاد تغییراتی اندک داشته، این دومین تغییری است که در سه سال اخیر در دپارتمان داوری روی می‌دهد. در مرتبه قبلی حسین عسگری رفت تا مسعود عنایت بیاید و در حالی که ابتدا از این تغییر به عنوان یک تحول یاد شده، اینک می‌گویند عنایت در سال جاری بیش از حد منفعل شده بود و باید نیروها و نفراتی جوان‌تر و شاداب‌تر می‌آمدند و مصدر کار می‌شدند و کامرانی‌فر که به رغم بازنشستگی سال پیش‌اش از کمک داوری هنوز جوان و تا حدی کم سن و سال است می‌تواند برای دپارتمان داوری چنین فردی تلقی شود.
این که عملکرد او تا چه حد می‌تواند تایید کننده این باور و نشانگر صحت این تغییر باشد بحثی است که فقط آینده آن را مشخص می‌سازد. اینک بزرگترین چوب خط برای تشخیص قوت و ضعف کار داوران نحوه قضاوت‌های لیگ برتر است و حتی در لیگ امسال که بحران‌های داوری تا این لحظه قدری کمتر بوده مسائل و بحران‌های کوچکی را تجربه کرده‌ایم و اینگونه مسائل کار سران کمیته داوران و دپارتمان داوری را در میان می‌گیرد که از بحث‌های اساسی‌تر باز می‌مانند.
در این میان دپارتمان در «سیبل» انتقادات و در مرکز حرف و حدیث‌هایی قرار دارد که در ارتباط با داوری راه می‌افتد و آسایش‌اش نسبت به کمیته داوران بسیار کمتر است زیرا انتخاب‌کننده داوران مسابقات لیگ در هر هفته است و هر گزینش اشتباهی و احتمالا غیر عقلایی بحث‌هایی را باب می‌کند که به کل حرفه داوری در فوتبال کشورمان لطمه وارد می‌کند. در عین الزامی بودن تامین‌ ساز و کارهای تازه در امر داوری بد نیست کمیته داوران هم نقش فعال‌تری در امر برگزاری مسابقات برعهده گیرد و فقط تایید کننده صرف و حامی- اجباری- اقدامات دپارتمان نباشد.

ایران ورزشی