برای یک بار هم که شده؛ دنیا مطابق خواسته‌های هواداران ملوان پیش می‌رود و به نظر می‌رسد عمر دوری تیم سفیدپوش از سطح اول فوتبال ایران؛ کوتاه خواهد بود. ملوانی که از لیگ برتر سقوط کرد؛ سزاوار این عقوبت بود. آنها به تیمی فرتوت تبدیل شده بودند که همه نشانه‌های توجه به آینده را بلعیده بود. تیمی روی کاکل سقوط‌کرده پژمان و مازیار. تیمی کم‌رمق که هیچ نشانی از ملوان پررویا و هیجان‌انگیز همیشگی نداشت. ملوان با مایلی‌کهن؛ دوباره در مسیر جذابیت قرار گرفته. آنها اگر چه به لحاظ فنی آورده متفاوتی برای فوتبال انزلی نخواهند داشت اما دوباره به ریشه‌های روح و هویت ملوان نزدیک شده‌اند. درست مثل بسیاری از دیدارهای دیگر این فصل از لیگ دسته اول؛ ملوان در مسابقه این هفته با خیبر هم در آخرین ثانیه‌ها گل برتری را وارد دروازه حریف کرد و حال و هوای ورزشگاه تختی را به یک میهمانی دیرهنگام دیگر پیوند زد. سفیدها که مسابقه حیثیتی با سپیدرود را نیز در ثانیه‌های پایانی با پیروزی پشت سر گذاشته بودند، اکسین و بادران را نیز در آخرین ثانیه‌ها شکست دادند تا رفته رفته «مایلی تایم» در لیگ یک قربانیان زیادی بگیرد و همه به ملوان به عنوان مدعی اصلی صعود به لیگ برتر احترام بگذارند.
بین ملوان و لیگ برتر؛ فاصله چندان زیادی وجود ندارد و به نظر می‌رسد این تیم به خوبی برای رقم‌زدن این بازگشت آماده شده است. خیلی زود؛ مسیرهای منتهی به ورودی ورزشگاه پیر شهر پر از آدم می‌شوند و محمدعلی زیتون با شور و شوق همیشگی به شعارهای هوادارانه‌اش می‌پردازد. در انزلی؛ ملوان ضربان زندگی است و این نبض که اگر بایستد؛ ناامیدی شهر را با خودش خواهد بود. بندری که راهش دور نیست. که آبش شور نیست. که روزنه امیدواری‌اش کور نیست. سرمایه‌اش اگر که جور نباشد.

ایران ورزشی