تقریبا در همه باشگاه‌های فوتبال دنیا، تعریف مشخصی از وظایف یک لیدر وجود دارد. لیدرها غالبا نیروهایی از خود تماشاگران هستند که در طول مسابقه به صورت داوطلبانه سکوها را برای تشویق بیشتر تهییج می‌کنند.
تنها در ایران بوقچی‌ها اجازه پیدا می‌کنند تا این اندازه به بازیکنان و تیم‌ها نزدیک شوند و خودشان را در تمام تصمیم‌های باشگاه دخیل کنند. طبیعتا اردوی تدارکاتی نیازی به حضور یک بوقچی ندارد اما در تصاویر اردوی امارات پرسپولیس، حضور پررنگ یک بوقچی تردیدهایی در مورد وظایف احتمالی او در این اردو ایجاد می‌کند.
این لیدر و اطرافیانش در این سال‌ها، هزاران بار پرسپولیس را با حاشیه‌های عجیب و غریبی روبه‌رو کردند. حتی تیم را به امتیاز یک دکه مطبوعاتی فروختند اما باز هم رانده نشدند تا امروز با کوله‌باری از شعارهای سیاسی؛ در کشور شیخ نشین با بیت‌المال تفریح کنند. برخی لیدر های امروزی؛ نماد بی‌مخیسم در فوتبال هستند. نماد همه وادادن‌ها و سخت‌نگرفتن‌های یک باشگاه برای کنترل آدم‌هایی که نام باشگاه را در هر حوزه‌ای به تباهی می‌کشند. آدم‌هایی که همه جا هستند؛ با بوق توی دست و فریادهای توی حنجره. برای پرسپولیس؟ نه. برای خودشان. تنها خودشان.

ایران ورزشی