منصوریان جایی این را نگفته اما شاید گوشه و کنار ذهنش برای موفق شدن در استقلال جاهایی از روی دست استاد سابقش کپی کرده باشد و البته این تعالیم را به روز هم کرده باشد.
وقتی بحث مربی‌هایی مطرح می‌شود که دوستان و اطرافیان زیادی دارند همه یاد امیرقلعه‌نویی می‌افتند. مربی‌ که همیشه و در هر تیمی که باشد، دوروبری‌هایش زیادند. حالا یا مربی‌اند یا دوست و رفیق یا لیدر و یا «علی». علی منصور اما «علی»هایی با ورژن روز دارد. منصوریان خیلی دوروبرش شلوغ نیست. یعنی بهتر است بگوییم آدم متفرقه‌ای در کنارش دیده نمی‌شود. هر جا برود دستیارانش هستند و مدیررسانه‌ای باشگاه. دستیارانش اما انگار فقط دستیارانش نیستند. مثل اینکه آنها نقش‌های دیگری را هم برای سرمربی استقلال ایفا می‌کنند.
سال گذشته در بازی نفت و استقلال بود که علی چینی با مجید صالح درگیر شد و هنگامی که در مورد علت درگیری از مربی نفت تهران پرسیدند پاسخ داد که مجید صالح حرف‌های زشتی به منصوریان زده و همین مساله باعث درگیری شده است.
امسال نوبت خرمگاه بود. او با ساکت الهامی و نیمکت صبا درگیر شد چون اعتقاد داشت که آنها حرف‌های زشتی به منصوریان زده‌اند. دلیل هر دو درگیری دستیاران منصوریان همین بوده است: بی‌احترامی به منصوریان!
اگرچه خرمگاه در مصاحبه‌اش گفته که بی‌احترامی به یک استقلالی مثل بی‌احترامی به همه استقلالی‌هاست اما دستیاران منصوریان پیش از این نشان داده‌اند که احترام یا بی‌احترامی به استقلال برای آنها اهمیتی ندارد. این منصوریان است که مهم است. مربی‌ که به واسطه او سومین حضورشان در کادرفنی یک تیم را تجربه می‌کنند. حضور روی نیمکت تیم ملی امید و استقلال اتفاقی بود که بدون منصوریان در حد یک رویا باقی می‌ماند. آنها اما باید حالا مراقب مرد رویاهایشان باشند. مثل اطرافیان قلعه‌نویی اما این بار به روز شده‌تر و زیرپوستی‌تر.

ایران ورزشی