از نظر من وقتی بعد از یک هفته یا بیشتر به موقعیت نگاه کنید متوجه می‌شوید که بزرگترین مشکل اتحادیه فوتبال انگلیس است. همه این اطلاعات از کجا می‌آیند؟ هر روز سوال دیگری پرسیده می‌شود. آیا به رونی اجازه دادند تا دیر وقت بیدار بماند؟ فردا جوابش می‌آید. او با چه کسی بوده؟ دوباره اتحادیه فوتبال جوابی صادر می‌کند.
گرث ساوث گیت در یورو 96 خودش بازیکن انگلیس بود. او می‌داند که در آن زمان فرهنگ‌ها متفاوت بود، این چیزی بود که من فهمیدم اما همه با روش مسوولیت‌پذیری با آن برخورد کردند. وین رونی تنها بازیکنی نبوده که بیرون رفته است، بازیکنان دیگر هم در کلوپ‌های شبانه بوده‌اند. همه هم می‌دانند بازیکنان را باید کجا پیدا کنند، در بار هتل.
پس مسوولیت پذیری گروهی کجا رفته است؟ چرا همه فقط وین رونی را می‌بینند؟ مردم می‌گویند او کاپیتان است. او باید الگوی دیگر بازیکنان جوان باشد که به او نگاه می‌کنند. اگر همه دوستش دارند، آنقدر به او توجه می‌کنند، چرا با او در بار نماندند؟ چرا به کلوپ شبانه رفتند؟
آیا هرگز برای یک دقیقه هم که شده فکر کردید وین رونی بودن چه حسی دارد؟ شاید همه بگویند او پول زیادی به دست می‌آورد و زندگی فوق‌العاده‌ای دارد. البته که اینطور است اما نمی‌تواند به یک کلوپ شبانه برود. همه افراد آنجا به تماشایش می‌آیند. نمی‌تواند شنبه شب برای شام بیرون برود، پس تنها شانسی که دارد بار هتل است. ما درباره افرادی که با او بوده‌اند صحبت می‌کنیم. شاید آنها نزدیک‌ترین دوست‌هایش بوده‌اند. او به چند نفر می‌تواند اعتماد کند؟ ماساژورها و فیزیوتراپ‌هایی که برای مدت 10 یا 12 سال می‌شناسد. به اینها فکر کنید، به فشاری که او در طول هر فصل با آن مواجه می‌شود. هر عملکردی از او شدیدا تحلیل می‌شود: «او نباید در تیم باشد، نباید برای او پول داد، منچستریونایتد باید او را کنار بگذارد، انگلیس بدون او تیم بهتری است». او هم یک انسان است و خانواده و دوستانی دارد. طبیعی است باید آرامش داشته باشد.

ایران ورزشی