البته امید رکابزنان به این است که پیست چوبی ساری راه بیفتد تا شاید روزهای تمرین در پیست سیمانی تمام شود اما با توجه به وضعیتی که فدراسیون دوچرخه سواری دارد، معلوم نیست، چه اتفاقی می‌افتد. محمد دانشور یکی از رکابزنانی است که نسبت به نبود پیست چوبی بار دیگر گلایه می‌کند. او می‌گوید: «نداشتن پیست چوبی مشکلی است که همیشه وجود دارد و نمی‌دانم تا چه زمانی ادامه دارد. شاید زمانی درست شود که عمر ورزشی ما تمام شده باشد.»
رکابزن طلایی ایران در بازی‌های آسیایی دلیل اصرارش را اینطور توضیح می‌دهد: «تنها درخواستی که ما داریم این است که پیست چوبی ساری را تکمیل کنند زیرا مسابقات قهرمانی آسیا اصولا در بهمن و اسفند برگزار می‌شود، از این رو در فصل سرما قرار داریم و تمرین کردن در هوای سرد ما را اذیت می‌کند. جدا از آن تمرین در پیست سیمانی و چوبی زمین تا آسمان فرق دارد.»
رکابزن ملی‌پوش ایران در پاسخ به این پرسش که تمرین دو، سه هفته‌ای در پیست چوبی می‌تواند مشکلات تکنیکی آنها را برطرف کند یا خیر، می‌گوید: «کافی که نیست اما باز هم می‌تواند کمک کند با تکنیک‌ها آشنایی پیدا کنیم. امکانات سخت افزاری ما مانند دوچرخه خوب است فقط پیست چوبی نداریم که خود آن یک مشکلبزرگ است.»

ایران ورزشی