در این رقابت‌ها که هزاران نفر از نزدیک و با صرف هزینه هنگفت و میلیون‌ها نفر هم در کشورهای کره جنوبی، ژاپن، برزیل، کرواسی و چین پای قاب جادویی و میلیون‌ها نفر هم در سراسر جهان از طریق اینترنت به تماشای آن نشسته بودند، یک قهرمان نامی و با استعداد ایرانی هم حضور داشت. امیرعلی اکبری هم جزو بسیاری از استعدادهای ناب کشتی فرنگی ایران بود که چشمان تیز بین محمد بنا او را شکار کرد و به قهرمانی نامی تبدیل کرد. قهرمانی که حالا به جای تشک کشتی به سراغ قفس توری رفته و آنجا به دنبال یک افتخار بزرگ می‌گردد.امیر علی اکبری از جمله کشتی‌گیران فرنگی‌کاری بود که در اولین سال از چهار سال توفانی کشتی فرنگی ایران رو شد. بعد از بازی‌های المپیک پکن و افتضاحات رخ داده در این بازی‌ها، کشتی فرنگی ایران با هدایت محمد بنا گام به مسابقات جهانی 2009 هرنینگ دانمارک گذاشت و در واقع از همین مسابقات بود که روند رو به رشد و موفقیت‌های متوالی کشتی ایران شروع شد که در نهایت هم به المپیک لندن رسید. در ترکیب این تیم یک جوان مودب و جسور به روی تشک رفت و با راهیابی به مرحله رده بندی با غلبه بر دیوید سالادزه کشتی گرجی ازبک‌ها در 21 سالگی به مدال برنز دست پیدا کرد.
با همین مدال از او به عنوان یک جوان آینده دار نام برده می‌شد. تا اینکه در 22 سالگی و در خاک روسیه با غلبه بر اصلان خوشتف قهرمان روس‌ها در بازی‌های المپیک پکن به مدال طلای جهان رسید تا اولین فرنگی‌کار تاریخ ایران باشد که به مدال طلای وزن 96 کیلوگرم دست پیدا می‌کند. این مدال بارها می‌توانست برای کشتی ایران تکرار شود اما افسوس که پدیده شوم دوپینگ او را ضربه فنی کرد تا اولین و آخرین طلای کشتی فرنگی ایران در وزن 96 کیلوگرم مسابقات جهانی را امیر به گردن بیاویزد.
دوپینگ، امیر را از کشتی فرنگی بیرون کرد تا از این قهرمان فقط هزار و یک افسوس و آه به یادگار بماند و پای او را به قفس توری و مسابقات هنرهای رزمی بکشاند. حالا او در سالن سوپر آرینا استان سایتامای ژاپن در قفس توری درخشیده. ورزشکاران روسیه و آمریکا مقابل این قهرمان ایرانی سر تعظیم فرو آوردند و نوبت به ورزشکاری از کرواسی رسید. مصاف امیر در مرحله فینال با میرکو از کرواسی بود. فینالی که می‌توانست پایانی خوش برای امیر داشته باشد و همه علاقه‌مندان به کشتی فرنگی را به مسکو و مسابقات جهانی 2010 ببرد جایی که امیر اولین و آخرین طلای وزن 96 کیلوگرم را کسب کرد تا همه حسرت بخورند که چرا این ستاره جایی در کشتی فرنگی ایران ندارد؟
او بعد از شکست در مسابقه فینال با میرکو از کرواسی که دارای چندین دوره کمربند رزین بود، از انگیزه‌اش برای ادامه دادن این ورزش گفت: «برای قهرمانی در این مسابقات انگیزه‌های زیادی داشتم. تلاش زیادی هم کردم اما مسابقه نیمه‌نهایی انرژی زیادی از من گرفت.»
امیر علی اکبری با اشاره به ادامه دادن این ورزش از انگیزه‌هایش برای نشان دادن توانایی‌هایش گفت: «می‌خواهم ثابت کنم که من همان امیر علی اکبری هستم که می‌توانستم در کشتی فرنگی سال‌ها به موفقیت برسم اما بدبیاری‌ها اجازه نداد.»
دارنده مدال طلا و برنز کشتی فرنگی جهان ادامه داد: «خیلی دوست داشتم در کشتی فرنگی گام به موفقیت‌های بزرگ بگذارم اما وقتی دیدم که نمی‌توانم در کشتی فرنگی مسابقه بدهم به سراغ ورزشی آمدم که هم کشتی بگیرم و هم اینکه بوکس را هم کار کنم.»
او این روزها سوالات زیادی را در ذهن‌ها به وجود آورده است که چه چیزی باعث شده تا انگیزه‌ای برای این مبارزه‌ها داشته باشد. خیلی‌ها معتقدند که جایزه هنگفت مسابقات او را به این سو کشانده است اما امیر حرف دیگری دارد: «باید خودم را اثبات کنم. نگاه‌ها باید نسبت به من تغییر کند و نشان بدهم که برای قهرمان شدن توانایی و استعداد لازم را دارم.»
او همچنین ادامه داد: «به اعتقاد من این ورزش خیلی از کشتی فرنگی بالاتر است و انگیزه‌هایم برای درخشش در این ورزش بیشتر از کشتی فرنگی است. بوکس را خیلی زود یاد گرفتم و می‌خواهم با همین روحیه کارم را ادامه بدهم.»

ایران ورزشی