dir="RTL" style="text-align:justify">این سخنان امیدوارکننده معاون اول در ادامه حرف‌هایی بود که او نسبت به کارنامه دولت یازدهم بیان کرد. او گفت: معنی ندارد فردی برود بازار ارز و هر چقدر دلش می‌خواهد از صرافی‌ها ارز خریداری کند. باید معلوم شود او این ارز را برای چه مصرفی خریداری می‌کند و از طرف دیگر باید منشا ریالی پولی که برای خرید ارز اختصاص داده شده معلوم باشد.

خبرنگار ساعت ۲۴، اما کمتر از یک ساعت پس از صحبت‌های جهانگیری در میدان فردوسی بود و صحنه جالبی دید. صفی در حدود ۲۰ نفر از متقاضیان ارز در روبروی صرافی پایتخت در ضلع جنوب شرقی میدان فردوسی ایستاده بودند تا هر دلار امریکا را که در این صرافی ۳۷۴۰ تومان عرضه می‌شد را خریداری کنند.

خبرنگار ساعت ۲۴ در صف می‌ایستد و به صحبت‌های متقاضیان گوش می‌دهد. فرد جوانی می‌گوید بانک ملی هر دلار را ۳۷۲۰ تومان اما با نشان دادن پاسپورت و بلیت هواپیما عرضه می‌کند و ۵ هزار دلار تحویل می‌دهد. فرد دیگری می‌گوید یک صرافی هم هست که ۳۷۳۰ تومان می‌فروشد ولی صف بسیار طولانی دارد.

خبرنگار ساعت ۲۴، در ادامه گزارش خود می‌نویسد: حدود ۲۰ دقیقه زمان برد تا نوبت من شد. به باجه مراجعه کردم و یک میلیون تومان پول نقل دادم که حدود ۲۷۰ دلار بگیرم. فروشنده که پسر جوانی بود و فشار کار ظاهرا او را عصبانی کرده بود گفت زیر هزار دلار نمی‌فروشیم و پول نقد هم قبول نمی‌کنیم. به این ترتیب نتوانستم دلار ارزان خریداری کنم.

نکته جذاب این بود که تابلوی صرافی چسبیده به همین صرافی نشان می‌داد که او دلار را ۳۸۴۰ تومان می‌فروشد. یعنی اگر فردی بتواند از صرافی پایتخت ۱۰۰ هزار دلار خریداری کند و در مغازه بغل دستی‌اش بفروشد رانت بزرگی نصیبش شده است.

آیا با این چندگانگی ارز از سر تصادف است؟ آیا صرافی که هر دلار را ۳۷۴۰ تومان می‌فروشد از قیمت‌های آتی خبر دارد؟ آیا قرار است اتفاقی بیفتد و او می‌خواهد دلارهایش را زودتر بفروشد. چرا او و بانک ملی دلارها را حراج می‌کنند؟