با توجه به اینکه شوربختانه راه ورود سرمایهگذاری خارجی نیز مسدود است و سالانه در بهترین حالت فقط سه میلیارد دلار از این طریق به اقتصاد کشور تزریق میشود، معلوم نیست سرمایه موردنیاز برای رشد از کجا به دست خواهد آمد. در چنین وضعی است که حالا و نزدیک به انتخابات شاهد شعارهای ضدفقر از سوی احزاب و جناحهای گوناگون به ویژه جناح منتقد دولت هستیم. در روزهای آینده بساط خوشی کارگران، کشاورزان، آموزگاران، پیشهوران و بازنشستگان دستکم روی کاغذ و در حرف گسترده خواهد شد.
در همین روزهای سپریشده شنیده و خواندهایم که مزد کارگران باید حداقل دو میلیون و ۲۰۰ هزار تومان شود، باید چغندر و گندم کشاورزان که از طرف دولت خریداری میشود دو برابر شود، باید از یک طرف واردات برنج قطع شود تا کشاورزان زحمتکش برنجکار ضرر نکنند و از طرف دیگر باید برنج آنقدر ارزان شود که تهیدستان با ارزانترین قیمت خریداری کنند. اگرچه تهیدستان ایرانی سالهای سال است که به این شعار دادنها عادت کرده و آدمها و افراد و احزاب را به عمل میشناسند و نه از روی شعار اما باز هم باید توجه کرد که فریبندگی ارائه شعارهای غیرواقعی بالاست. تهیدستان ایرانی را بیش از آنچه اکنون رنج میبرند در فشار روحی و روانی قرار ندهیم و واقعیتها را بازگو کنیم تا آنها با چشمهای باز رای دهند. تهیدستان حاضرند نانشان را در ماست فرو کنند و لذت ببرند تا اینکه عدهای آنها را در مسیر فریب دادن قرار دهند.
منبع: روزنامه جهان صنعت
نظرات کاربران