این ابهامآفرینی شمشیری دو لبه است که تا حالا لبه حذف نمایندگان اصولگرایان از سبد رای مردم بیشتر عمل کرده است. شهروندان ایرانی اکنون احساس میکنند که انشعابکنندگان پیدا و پنهان جریان اصولگرایی نیز آدم رایآور و نیرومندی ندارند و یا اینکه حب ریاست جمهوری آنقدر در دل شماری از آنها ریشه دوانده است که حاضر نیستند کنار بروند و ممکن است برخلاف ظاهری که حفظ میشود ناگهان بساط اتحاد جمع شود. اما از طرف اصلاحطلبان که حالا به صراحت نفر اول و کاندیدای نهایی خود را انتخاب کردهاند نیز برخی نارساییها، کژیها و کاستیها هست که باید هر روز در برطرف کردن آن گامهایی برداشته شود.
به گزارش ساعت ۲۴، کارشناسان و فعالان سیاسی و آگاهان به مسایل انتخابات باورشان این است که کاندیدای اصلاحطلبان باید هر چه زودتر گروهی از نیرومندترین پشتیبانان خود را برگزیده و آنها را به نبرد عریان با تندخوها بفرستد. مایه و دستمایه این تبرد و مجادله کلامی – قلمی افشاگری در باره همه کاستیها و ناراستیهای مدعیان تندخو است. تندخوها کارنامه سفیدی در کارها ندارند و میتوان نمرههای مردودی پرشماری در اجرای کارهای محوله به آنها در همه سالهای اخیر داد. باز کردن بیشتر مشت آنها در اجرای کارها در ۸ سالی که همه نهادهای قدرت دراختیارشان بود کاری است که باید انجام شود.
علاوه بر این دولت باید آشکارتر از هر زمان دیگری دخل و خرج عمومی کشور را در هر جایی که ممکن است به ویژه در بخش مصارف بودجه کل کشور باز کند تا از این ناحیه کمتر ضربه بخورد. تندخوها از بردباری و مدارای دولت و اجباری که در نگفتن برخی خرجها دارد به بدترین روش استفاده کرده و آمار و ارقام دروغ میدهند. دولت تا جایی که ممکن است و به امنیت عمومی آسیب نمیرسد تنگاهای دخل و خرج را بازگو کند.
اگر دولت تصورش این است که میتواند در جاهایی با تندخوها کار بیاید اشتباه اساسی کرده است. بیان صریح و تند و بهنگام آنچه درباره کاندیداهای احتمالی وجود دارد شرط اصلی رقابت است و باید این اتفاق بیفتد. اگر مدارای دولت در باره رفتار و گرفتار تندخوها از اعتدال خارج و به ترس نزدیک شود آنها گامهای بعدی در تخفیف دولت را برمیدارند و نمیتوان سد راه آنها شد.
نظرات کاربران