dir="RTL" style="text-align:justify">بنیاد هریتیج که از معتبرترین نهادهای پژوهشی و نظرسنجی درباره متغیر آزادی اقتصادی در دنیاست در تازه‌ترین گزارش خود از آزادی اقتصادی ایران، به نتایجی رسیده است که نشان می‌دهد وضع ایران آنقدرها خوب نیست و به نظر می‌رسد یکی از دلایل عدم پیشرفت ایران در حوزه جذب سرمایه‌گذاران خارجی همین مساله باشد. خلاصه‌ای از این گزارش از سوی مرکز بررسی‌های اقتصادی اتاق بازرگانی تهران ترجمه شده است که در ادامه می‌خوانید:

ضعف‌های نهادی و دولت مداخله‌گر ایران همچنان مانع توسعه اقتصادی وسیع می‌شود. بخش عمده‌ای از درآمدهای دولت از طریق بخش نفت تامین می‌گردد. دولت مالک شرکت‌های بزرگی است و به طور مستقیم آنها را اداره می‌کند و به طور غیرمستقیم تعداد زیادی از شرکت‌های وابسته به نیروهای امنیتی را تحت کنترل قرار داده است.

بخش خصوصی بیشتر از هر چیز به دلیل محیط تنظیم‌گری (رگولاتوری) محدود، ناکارآمد دولت و سوءمدیریت مورد کم‌توجهی قرار می‌گیرد. تلاش‌های معناداری به منظور بهبود محیط کسب و کار و برای حفظ وضع موجود انجام نشده است. فضای سرکوب‌گرایانه نیز مانع نوآوری می‌شود.

فساد در کشور ایران فراگیر است. معافیت‌های مالیاتی برای برخی از حوزه‌های اقتصادی، کیفیت نامناسب سیستم قضایی و به رسمیت نشناختن حقوق مالکیت از جمله مواردی است که باعث کاهش امتیاز ایران در این زیرشاخص و شکاف معنادار آن با میانگین منطقه شده است.

بالاترین نرخ مالیات بر درآمد اشخاص ۳۵ درصد و بالاترین نرخ مالیات بر شرکت‌ها، ۲۵ درصد است. کلیه انتقالات منوط به یک مالیات استاندارد بوده و کل بار مالیاتی معادل ۶.۴ درصد از مجموع تولید ناخالص داخلی است. مخارج دولت از درآمدهای مالیاتی و نفت طی سه سال گذشته، برابر ۱۵.۵ درصد از GDP و کسری بودجه به طور متوسط معادل ۱.۷ درصد از GDP برآورد شده است. با توجه به این موارد بهترین رتبه‌های ایران مربوط به این زیرشاخص است و امتیازهای مربوط از میانگین جهان هم بالاتر است.

محیط رگولاتوری بازدارنده که توسط فرآیند برنامه‌ریزی اقتصادی دولت و بوروکراسی بیش از حد تشدید شده همچنان مانعی برای سرمایه‌گذاری بخش خصوصی و تولید محسوب می‌شود. مقررات کار محدودکننده هستند و بازار کار همچنان راکد باقی مانده است. کنترل‌های قیمتی و یارانه‌هایی که مربوط به سال‌های اوایل انقلاب اسلامی هستند طی سال‌های اخیر با کاهش همراه بوده‌اند.

موضوع تجارت، عامل نسبتا مهمی در اقتصاد ایران به شمار می‌رود. مجموع ارزش صادرات و واردات معادل ۴۳ درصد تولید ناخالص داخلی کشور است. متوسط نرخ تعرفه‌ها، ۱۵.۲ درصد است. تحریم‌های بین‌المللی و موانع داخلی، سرمایه‌گذاری خارجی را محدود می‌کند. نظارت‌های سختگیرانه دولت، دسترسی به تامین مالی را برای کسب و کارها محدود کرده است. بانک‌های تجاری تولتی و موسسات مالی تخصصی، بخش عمده‌ای از دارایی‌های بخش بانکی را تشکیل می‌دهند.

در مقایسه با میانگین جهانی، وضعیت زیرشاخص‌های حاکمیت قانون و باز بودن بازار در ایران وضعیت مناسبی را ندارد.

رتبه‌ها

به گزارش ساعت ۲۴، بر اساس گزارش این بنیاد اقتصادی ایران در ردیف کشورهای غیرآزاد قرار می‌گیرد و این با داشتن رتبه ۱۵۵ به دست آمده است. ایران در میان کشورهای خاورمیانه و شمال آفریقا نیز رتبه ۱۳ را دارد که در ردیف کشورهای با اقتصاد بسته قرار می‌گیرد. در حالی که نمره آزادی اقتصادی در خاورمیانه و شمال آفریقا ۶۲ است ایران نمره ۵۰ (از ۱۰۰) را به دست آورده است.

ایران در آزادی مالی با نمره ۱۰ کمترین نمره را دارد و در آزادی سرمایه‌گذاری از طرف این بنیاد نمره صفر گرفته و در آزادی تجارت نیز ۵۴.۵ را به خود اختصاص داده است.

در زیرشاخص حاکمیت قانون که بخشی از آن مربوط به فساد است بنیاد هریتیج در امانت و درستی دولت به ایران نمره ۲۹ از ۱۰۰ و در اثربخشی دستگاه قضایی نمره ۳۶ از ۱۰۰ و در حقوق مالکیت نمره ۳۲ از ۳۰۰ را گرفته که همگی زیر متوسط جهانی‌اند و حتی به ۵۰ درصد نیز نمی‌رسد.