style="text-align: justify;">اما شاید بهتر باشد در این گزاره تجدیدنظر کنیم و بگوییم کسی که خودش فقیر بوده و برغم حضور در مناصب مدیریتی، نتوانسته یک زندگی آبرومند از طریق حلال و مشروع برای خانواده اش تأمین کند، اساساً شخص مدیر و مدبری نیست و لذا نمی تواند در مدیریت عمومی اش نیز موفق باشد.
کسب ثروت حلال، نه نقطه ضعف که مایه مباهات است.

این که گفته اند حاکم اسلامی باید همانند مردمان عادی و تهیدست زندگی کند، ناظر به رهبر جامعه است که در خصوص هر دو رهبر جمهوری اسلامی مصداق عینی داشته و واقعاً هم عملی شده است، نه این که شرط هر مدیریت اجرایی در جمهوری اسلامی، فقر و نداری باشد و مدیران به تهیدستی شان افتخار کنند!

عصرایران