کالبد شکافی در میان معاونان وزارت خانه های صنعت و معدن در همه 38 سال سپری شده نشان می‌دهد ، مهندسان بیشترین سهم را در مدیریت ستادی و حتی بنگاههای بزرگ و صنعتی به خود اختصاص داده‌اند . مدیران اصلی شرکت ملی فولاد ، سازمان گسترش و نوسازی صنایع و ....نیز غالبا مهندس بوده‌اند . چرا؟ درسالهای نخست پس از پیروزی انقلاب اسلامی این دیدگاه وجود داشت که صنعت یک بخش فنی است و باید یک مهندس بالای سر این فعالیت باشد تا کارها در مسیر پیشرفت قرار گیرد . تجربه اما نشان داده است ، مهندسان ایرانی ذهنیت خاص داشته و به ساخت و ساز و فیزیک صنعت بیشتر علاقه نشان داده‌اند تا اقتصاد و تجارت تولیدات صنعتی . ادامه کار مهندسان در بخش صنعت و معدن می‌تواند در را بر همان پاشنه قبلی بچرخاند و بهبود مناسبات تجارت و اقتصاد در فعالیت‌های سیاستگذاری صنعتی را در چرخه باطل قرار دهد . در حالی که این روزها قرار است وزیر تازه برای صنعت و معدن انتخاب شود بهتر نیست که از صنعت کشور مهندس زدایی شده و سکان هدایت کشتی اقتصادایران را به اقتصاددانان سپرد؟ یک اقتصاددان یا فردی که با مفاهیم اقتصاد آشنا باشد بیش وپیش از اینکه فقط به موضوع تولید و گسترش فیزیک صنعت بپردازد به بازار توجه می‌کند به تجارت و داد و ستد می‌اندیشد ، مسایل تامین مالی و ترکیب بهینه در تامین سرمایه از بازار پول ، بازار سرمایه و بازار داخلی و خارجی فکر می‌کند و راهکار پیدا می‌کند . فردی که ذهنش فقط مهندسی باشد به مزیت نسبی علاقه چندانی نشان نمی‌دهد فقط به تولید بیشترمی‌اندیشد و کمتر از یک اقتصاد دان به تجارت آزاد اهمیت می‌دهد . یک فرد با ذهنیت اقتصادی ، میزان منابع اختصاص یافته از منابع کمیاب ارزی و مقایسه ان با واردات یک کالا با یک گروه خاص دقیق تر نگاه می‌کند و ناگهان دلش نمی‌خواهد برای یک کالا وارداتی تعرفه‌ای وضع کند که انگار راه ورود را بسته است . یک مهندس شاید همانند یک اقتصاددان نگاه بلند مدت به مسایل مالی و اقتصادی نداشته باشد تا تفاوت تامین نقدینگی از بانک‌های داخلی و منابع تامین سرمایه از خارج را در دستور کار قرار ندهد . صنعت ایران نیاز به پوست اندازی اساسی به لحاظ راهبرد و روش‌ها دارد و باید خود را با تحولات جهانی سازگار کند تا منابع تولید و منابع ارزی هدر نرود و مدتها در راهی نرود که آخرآن بن بست است . پوست ‌اندازی صنعت ایران یعنی اینکه توجه کنیم با بزک کردن و تعمیر و نگهداری از کارخانه‌ای کهنه با تکنولوژی‌های از رده خارج شده نمی‌توان با تولیدات مشابه خارجی رقابت کرد. نمی‌توان از مشتری ایرانی خواست دسترنج خود را برای کالای غیر مرغوب و با قیمت بالایی اختصاص دهد که مدیرانش و صاحبانش به مزیت ها توجه نکرده‌اند . دولت دوازدهم در دنیایی کار خود را شروع می‌کند که رقابت در آن حرف اصلی را می‌زند و صنعت ایران باید در فضای نفس گیر رقابتی تنفس کند واین مستلزم نگاه تازه به صنعت است . نگاه مهندسان 38 سال است که بر صنعت غلبه کرده و به نظر می‌رسد تجربه تازه در این بخش مورد نیاز است .