آب و هوای این روزهای آلمان ابری و گاهی بارانی است اما وقتی وارد محله‌ای در فرانکفورت می‌شوی که خانه گوته در آن واقع است همه چیز رنگ هنر به خود گرفته و حتی هوای بارانی هم مجال بازدید از توریست ها را نگرفت.

یوهان ولفگانگ فون گوته متولد ۲۸ اوت ۱۷۴۹ در فرانکفورت است که در ۲۲ مارس ۱۸۳۲ در وایمار درگذشت. او شاعر، ادیب، نویسنده، نقاش، محقق، انسان‌شناس، فیلسوف و سیاست‌مدار آلمانی بود که یکی از کلیدهای اصلی ادبیات آلمانی و جنبش وایمار کلاسیک و همچنین رمانتیسیسم به شمار می‌رود.

گرچه گوته آلمانی، شکسپیر انگلیسی، هومر یونانی، و دانته ایتالیایی را چهار رکن ادبیات اروپا می‌دانند اما اتصال گوته به حافظ و انتشار کتاب شعری ‌اش در سال ۱۸۱۹ با نام «دیوان غربی-شرقی (دیوان باختری-خاوری)» نگرش‌ها را تغییر داد.

این کتاب که گفتارهای گوناگون آن از حافظ و فرهنگ ایرانی الهام گرفته، از یکسو بازتابانندهٔ باورها و اندیشه‌های ایرانی و به ویژه حافظ، و از سوی دیگر بازتاب‌دهندهٔ نگاه منتقدانهٔ گوته به آنهاست.

برای هر توریست دانستن این موارد باعث می‌شود در مراجعه به فرانکفورت سری هم به خانه این شاعر بزند خانه‌ای که زبان فارسی در آن غریبه نیست و هر ایرانی در آن کتاب‌هایی فارسی را می‌یابد.

در ذیل گزارش تصویری از خانه _ موزه گوته منتشر می‌شود و نخستین تصویر اختصاص به بلیط ورودی به این خانه دارد که باید ابتدا خریداری شود اما برای خبرنگاران با کارت پرس تمهیداتی اندیشیده شده بود تا به صورت رایگان بازدید داشته باشند.





























همانگونه که در تصاویر مشهود است این خانه مزین به نقوش ایرانی نیز هست و البته که در بخش موزه کتاب‌هایی به فارسی دیده می‌شود.

به این دلیل که این خانه موزه در منطقه قدیمی آلمان واقع است و در واقع خانه پدری گوته محسوب می‌شود (در یکی از خیابان‌های باریک و سنگ فرش منطقه مرکزی فرانکفورت به نام «گروبر هیرشگرابن» واقع است.) اتاق‌ها منقش به کاغذ دیواری‌های مدرن و کلاسیک هستند که نور و رنگ در آنها مورد توجه بوده است.

در بخشی از این خانه آشپزخانه، اتاق مطالعه، کلکسیونی از یادگاری‌های خانواده گوته و سالن خیمه شب بازی وجود دارد.

البته بخش زیبای خانه، کتابخانه‌ است که در آن نسخ خطی و حتی آثار سنگ شور هم دیده می‌شود، این بخش کف پوش‌های چوبی داره که قدمت آن را قطعا به بازدید کننده القا می‌کند.

توریست‌ها از جا به جای این خانه موزه تصاویر را به یادگار ثبت می‌کنند اما بخش آثار به زبان فارسی و حتی لباس‌ها و زیور آلات هم جاذبه خاصی داشت.
منبع: فارس