«قلب» پرسپولیس شکست

مسلما در رقم خوردن این باخت، نکات و جزییات زیادی دخیل بود، اما شاید یکی از مهم‌ترین آنها به غیبت جلال حسینی مربوط می‌شد. کاپیتان سرخ‌ها در تمام تمرینات دوبی و ابوظبی در قالب تیم اصلی تمرین کرد و خودش در مصاحبه‌ای گفته بود: «صد در صد به بازی با الهلال می‌رسم.» با این وجود برانکو شب بازی به خبرنگاران گفت جلال دو ماه است بازی نکرده و لابد به همین دلیل او را از ترکیب اصلی کنار گذاشت. در این میان جای تعجب دارد که اگر دوری از میدان برای قضاوت برانکو در مورد شاگردانش یک امتیاز منفی محسوب می‌شود، پس چرا او در نیمه دوم احمد نوراللهی را بعد از حدود 9ماه به میدان فرستاد و از قضا این بازیکن به یکی از خوب‌ها و پرتحرک‌های تیم تبدیل شد؟

به هر حال غیبت جلال و همزمانی آن با محرومیت محمد انصاری سخت‌ترین ضربه ممکن را به پرسپولیسی‌ها زد. این دو نفر، زوج اصلی خط دفاعی سرخپوشان در فصل گذشته بودند که با دریافت تنها 14گل، بهترین آمار دفاعی تاریخ لیگ برتر را به جا گذاشتند. شاید برانکو فکر می‌کرد الهلال هم مثل الاهلی عربستان یا لخویای قطر است و می‌شود در مقابل آن کار را با یک زوج نامانوس و بی‌کیفیت مثل حسین ماهینی و شجاع خلیل‌زاده درآورد، اما حالا او به تلخی دریافته باشگاه ملقب به «رییس» که پیاپی سابقه حضور در مراحل بالای لیگ قهرمانان را دارد، تیمی نیست که از این فرصت‌ها بگذرد. به‌خصوص که شجاع خلیل‌زاده، بازیکن محبوب برانکو هم حالا عریان‌تر از هر زمان دیگری نشان می‌دهد یک مدافع متوسط و حتی شاید ضعیف‌تر از آن است که فقط به زدن ضربات سر و برتری در دوئل‌های هوایی می‌نازد. او روی زمین حرفی برای گفتن ندارد و در فاز بازیسازی هم بیشتر به عنوان «پلی‌میکر» برای مهاجمان حریف عمل می‌کند! شاید در تاریخ معاصر فوتبال ایران کمتر مدافع سرشناسی را سراغ داشته‌ایم که اینقدر راحت توپ‌ها را به مهاجمان و هافبک‌های حریف تقدیم کند، اما پاس گل دادن به رقیب، از جمله عادات شجاع است. درست مثل گل دوم بازی با الهلال و البته گل تراکتورسازی به پرسپولیس در هفته دوم که روی پاس خلیل‌زاده به محمد نوری و سپس ضربه فرزاد حاتمی رقم خورد!