اين پرسش همواره در ميان نخبگان سياسي خودنمايي مي‌كند و براي پاسخ دادن به آن فلسفه‌هاي سياسي بررسي مي‌شود. در حالي كه جان لاك معتقد است سياستمداراني كه وضع طبيعي جامعه را حفظ كرده و آن را از توازن خارج نكنند محبوب و مشروع مي‌شوند توماس هابز نظر ديگري دارد و ژان ژاك روسو نيز حرفش چيز ديگري است. جامعه‌شناسان و انديشمندن امروزي نيز سخنان و داوري‌هاي خود را دارند اما همه آنها باور دارند حاكماني كه معيشت و روزي مردم را بهتر كنند محبوب‌ترند. رشد اقتصادي مي‌تواند ضامن رفاه مادي و محبوب شدن سياستمداران شود تا در انتخابات برنده شوند.
تازه‌ترين نمونه در اين باره رجب طيب اردوغان است كه با وجود رقابت شديد اما در ۳ انتخاب پي‌درپي آراي بالاتري به دست آورد. درآمد سرانه مردم تركيه روزي كه اردوغان و دوستانش در تركيه قدرت را در دست گرفتند ۳۵۰۰ دلار بود كه اين رقم در سال ۲۰۱۱ به ۱۰ هزار دلار رسيد. بر اساس آمارهاي در دسترس رشد اقتصادي تركيه در سال‌هاي ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۱ كه اردوغان و حزب عدالت و توسعه حكومت كردند ۵.۲ در سال بود و به همين دليل تعداد آراي اين حزب در انتخابات ۲۰۰۷ به ۴۶.۵ درصد رسيد.
در حالي كه درصد آراي اين حزب در سال ۲۰۰۲ حدود ۳۴ درصد بود. رشد اقتصادي سريع تركيه و كاهش نرخ تورم موجب شد حزب عدالت و توسعه در انتخابات ۲۰۱۱ نزديك ۵۰ درصد آراي به صندوق ريخته شده را نصيب خود كند. اين حزب ادعا مي‌كند كه تا سال ۲۰۲۳ اقتصاد تركيه را جزو يكي از ۱۰ اقتصاد برتر دنيا كند و نرخ بيكاري را به ۵ درصد كاهش دهد.