جالب است بدانید تا پیش از سال‌های ۱۸۶۰، پزشکان قبل از حضور بر بالین بیماران دست‌های خود را نمی شستند، اما از پس از سال ۱۸۶۰ اندک اندک پزشکان تصمیم گرفتند به مسئله بهداشت دست‌های خود اهمیت بیشتری دهند و در جامعه پزشکی مرسوم شد دست‌های خود را بشویند.

در سال ۱۸۶۵ یک پزشک مجارستانی به نام ایگناز فیلیپس سمملوئیس، مدعی شد د صورت عدم شستشوی دست‌ها پیش از معاینه بیماران احتمال انتقال بیماری‌ها و نارسایی‌های عصبی بیماران به آنان وجود دارد. مدتی بعد گفته شد شستشوی دست‌ها می‌تواند ا بیماری‌های قارچی پیشگیری کند و این نیز نظریه‌ای منطقی و درست بود.

از این رو، پزشکان پس از انجام کالبد شکافی و حتی پس از بررسی سریع بیمار دست خود را شستند. اما در بین همه این تغییرات مثبت یک مشکل عجیب نیز وجود داشت. اغلب افراد در آن زمان معتقد بودند دستان نجیب زادگان همیشه تمیز است. در نتیجه این افراد از شستن دستان خود اجتناب می‌کردند و حتی پزشکان نیز هنگام معاینه این افراد به رسم ادب مجبور بودند دست‌های خود را نشویند. نکته جالب‌تر این که تا مدت‌ها عادت شستن دست پس از معاینه نیز رواج نداشت و از پس از سال ۱۸۷۵ بود که مسئله استرلیزاسیون به شکل جدی‌تر مطرح شد.