به گفته مایکل اسپرینگبورن ,اقتصاددان در دانشگاه دیویس کالیفرنیا اطلاعات بدست آمده حاکی از آن است تماشای تلویزیون , مدت زمان ماندن در خانه را افزایش میدهد.وقتی افراد در خانه میمانند ,ارتباطات بیرون از خانه شان محدود میشود.

مداخلات غیردارویی مانند شستن دستها , ماندن در خانه و دوربودن از اجتماعات ,نقش اساسی در کاهش شیوع بیماریهای واگیردار دارد. فراگیری آشوب برانگیز آنفلوآنزای خوکی درمکزیکوسیتی در آوریل۲۰۰۹ میتوانست بدتراز اینها باشد اما شیوع این ویروس با واکنش های رفتاری درست مردم و دوری کردن از همدیگر محدود شد.

محققان دریافتند گروههای سنی خاص و گروههای اجتماعی-افتصادی واکنش های قویتری نسبت به سایرین نشان میدهند و آمار تماشای تلویزیون درمیان بچه ها و گروههای متمول تر بیشتر است.

همچنین یافته ها نشان داده است افرادی که از طبقات ضعیف تر اجتماعی هستند ممکن است در رفتارهای خودمراقبتی به مشکلاتی برخوردکنند مثلا مجبور باشند ساعات طولانی در محل کار خود حاضر باشند.