style="text-align:justify">چرا مثلا نمک چنین خاصیتی ندارد و وقتی آن را در آب حل می‎کنید اصلا مثل مخلوط آب و شکر غلیظ و چسبناک نمی‎شود؟شکر یک ترکیب است که از عنصرهای اکسیژن و هیدروژن و کربن تشکیل شده‌است، این عنصرها به کمک پیوندهای مخصوصی به هم متصل شده‎اند. راز چسبندگی هر خوراکی که با شکر تهیه شده در همین ترکیب خاص است. تا وقتی که پای یک مایع به میان نیاید، شکر یک کریستال مودب و مرتب است و یک گوشه نشسته و چسبندگی هم ندارد اما به محض این‌که کمی آب را با آن مخلوط می‌کنید پیوندهای قوی اکسیژن و هیدروژن متلاشی و اتم‌های هیدروژن شل‌ می شوند و دنبال جای دیگری برای متصل شدن می‌‎گردند. این اتم‎های هیدروژن تا خودشان را به یک جایی آویزان نکنند دست برنمی‎دارند، بعضی‎های‎شان به سطح اطراف‎شان می‎چسبند و بعضی هم خودشان را به هیدروژن‌ها یا اکسیژن‌های دیگری که در شکر هستند وصل می‎کنند؛ نتیجه این می‎شود که یک توده چسبناک شکل می‎گیرد. جالب این‌‎جاست که نوع پیوندی که بین مولکول‎های شکر وجود دارد در خیلی از مواد دیگر هم دیده می‎شود اما آن‎ها به این اندازه چسبناک نیستند. مثلا پیوند بین مولکول‎های آب هم پیوند هیدروژنی است اما آب هیچ وقت چسبناک نبوده و نیست؛ علت این ماجرا در تعداد اتم‌‏های هیدروژن و کربن و اکسیژنی است که درون شکر وجود دارد. این تعداد بسیار بیشتر از تعداد اتم‎های هیدروژن درون هر مولکول آب است برای همین هم میزان چسبندگی شکر تا این حد زیاد است.