برخورد امریکایی‌ها با درخواست ایران از صندوق بین‌المللی پول دوگانه است؛ از یک طرف ایران تحت شدیدترین تحریم‌ها قرار گرفته و از سوی دیگر تحت فشارهای بین‌المللی اعلام می‌شود که اقلام بهداشتی، دارویی و درمانی مشمول این تحریم نمی‌شوند. بنابراین اگر این گفته صحیح باشد و امریکایی‌ها در اظهارات خودشان صادق هستند، نباید در جهت اعطای وام که حق دولت ایران است، کارشکنی کنند. چرا که درخواست ایران به عنوان یکی از قدیمی‌ترین اعضای این صندوق، منطقی است. واقعیت این است که ایران با گستره وسیع جغرافیایی و جمعیت بیش از 80 میلیونی، به‌رغم اینکه کادر درمانی و ساختارهای بهداشتی و درمانی قوی دارد، اما با تنگناهای مالی مختلفی نیز دست و پنجه نرم می‌کند و تزریق چنین رقمی، آینده برنامه‌های حمایت درمانی را متحول خواهد کرد. لازم به یادآوری است که جلوگیری از شیوع بیشتر یک امر بین‌المللی است. مبارزه با شیوع کرونا ممکن نیست مگر اینکه همه‌ جانبه باشد و همه بتوانند در آن مشارکت کنند.

آزمون صندوق
با وجود اینکه ایران قدم‌های مثبتی در این راستا برداشته اما برای ادامه کار و ریشه‌کن کردن آن، وام از صندوق می‌تواند اثرگذار باشد. لازم است در این خصوص به نکته دیگری نیز اشاره کرد و آن نقش مثبت یا منفی سازمان‌های بین‌المللی و کشورها است. قطعا توقع ایران عدم کارشکنی کشورها مخصوصا امریکایی‌ها در اعطای این وام است. این توقع نیز بجا است به گونه‌ای که نه تنها ایران بلکه بسیاری از کشورهای همراه و متحد امریکا نیز معتقدند در حال حاضر، نباید به واسطه کارشکنی‌ها از رنج مردم بهره سیاسی برد و باید فارغ از مسائل سیاسی به این موضوع نگریست. امیدواریم که هر چه زودتر شاهد اعطای این وام ضروری که حق ایران است به کشور باشیم.
در حال حاضر می‌توان ابراز امیدواری کرد که صندوق تسلیم فشارهای سیاسی نشود. چرا که اگر هر سازمان بین‌المللی بخواهد تحت تاثیر شرایط سیاسی تصمیم بگیرد استقلال خود را خدشه‌دار کرده است. صندوق بین‌المللی پول حالا با آزمون بزرگی روبروست و باید دید که با توجه به شرایط و ضوابطی که دارد اعطای وام را بررسی کرده و در خصوص آن تصمیم‌گیری می‌کند و تحت تاثیر مداخلات سایرین قرار نمی‌گیرد یا خیر.