بر اساس مصوبه انحلال پارلمان، انتخابات بعدی رژیم اشغالگر، سوم فروردین ماه سال ۱۴۰۰ برگزار خواهد شد که چهارمین انتخابات در طول دو سال گذشته در سرزمین‌های اشغالی محسوب می‌شود.
دلیل اصلی انحلال کابینه رژیم صهیونیستی عدم حصول توافق میان حزب لیکود به رهبری «بنیامین نتانیاهو» نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی و حزب آبی و سفید به رهبری «بنی گانتز» وزیر جنگ این رژیم درباره بودجه بوده است. نتانیاهو که دو هفته پیش در آخرین جلسه بازجویی در سه پرونده فساد مالی و سوءاستفاده از قدرت شرکت کرد، قرار است در طول ماه‌های آینده در دادگاهی سرنوشت‌ساز شرکت کند، که ممکن است با محکومیتش در این دادگاه از ادامه نخست‌وزیر باز بماند. با این حال نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که در حال حاضر احزاب راستگرا، حتی در صورت شکست نتانیاهو در انتخابات، باز هم اکثریت کرسی‌های کنست را در اختیار خود خواهند گرفت. نتانیاهو با وجود مشکلاتی از جمله نارضایتی‌های عمومی به دلیل ناتوانی در مدیریت شیوع بیماری کرونا، اتهام‌های فساد و ایجاد انسداد سیاسی، در طول چهار سال گذشته با حمایت تمام‌عیار دولت ایالات متحده امریکا توانسته است برخی از پیروزی‌ها را در سیاست خارجی به دست بیاورد که می‌تواند به تکیه‌گاه تبلیغات انتخاباتی او تبدیل شود. شناسایی قدس به عنوان پایتخت اسراییل توسط دولت امریکا، شناسایی حاکمیت این رژیم بر جولان اشغالی توسط واشنگتن و امضای توافقنامه‌های عادی‌سازی روابط با چهار کشور امارات متحده عربی، بحرین، سودان و مراکش، دستاوردهایی است که با کمک دولت دونالد ترامپ، باعث تقویت جایگاه نتانیاهو در رژیم اشغالگر شده است.
گانتز روز گذشته در پیامی در توییتر نوشت: «نتانیاهو فقط برای آنکه به دادگاه نرود ما را به سوی انتخابات می‌کشاند و هر چیزی غیر از آن یک حقه است. ما وارد کابینه شدیم تا از دموکراسی دفاع کنیم.» نتانیاهو نیز دو روز پیش در جریان کنفرانس خبری مشترک با «جرد کوشنر» مشاور ارشد کاخ سفید گفت: «ما به سختی کار کردیم تا مانع از انتخابات غیرضروری شویم. ما به توافقاتی با (حزب) آبی و سفید رسیدیم. من فکر می‌کردم که این توافقات امیدوارکننده بود. اینها توافقات خوبی بودند که می‌توانست مانع از این انتخابات شود. متاسفانه، به دلیل فشار داخلی در درون حزب، بنی گانتز تصمیم گرفت تا از تعهدات خود سر باز زده و این موضوع، کشور را در اوج بحران کرونا ویروس به سوی انتخابات غیرضروری دیگر می‌کشاند.» نتانیاهو در ادامه گفت: «این واقعا من را ناراحت می‌کند. به جای آنکه یک دولت با ثبات را که برای شهروندانش کار می‌کند و واقعا با هماهنگی کار کند، توانمند ‌سازیم، ‌آنها در حال اصرار بر حفظ دولتی در درون دولت دیگر هستند.»
بنیامین نتانیاهو، در حالی باید ابتدای سال ۱۴۰۰ در انتخاباتی جدید رقابت کند که وضعیت او در افکار عمومی، نسبت به گذشته آسیب‌پذیرتر شده است. مخالفان نتانیاهو در ماه‌های گذشته به شکل هفتگی در مقابل محل اقامتش در قدس اشغالی تجمع می‌کنند و خواهان کناره‌گیری‌اش از قدرت می‌شوند، انتقادها از ناتوانی او در کنترل شیوع ویروس کرونا، روز به روز تشدید می‌شود و همزمان مخالفان سیاسی معتقدند که او شخصا عامل ناتوانی دولت ائتلافی در تصویب یک بودجه برای سال آینده و انحلال کابینه بود. حزب آبی و ‌سفید، شریک نتانیاهو در دولت ائتلافی، تصویب بودجه را به حذف هر ردیفی در لایحه کرده ‌بود که به دولت برای برگزار انتخابات زودهنگام مجوز بدهد. نتانیاهو با مسدود کردن این خواسته، تلاش داشت تا بودجه سال جاری را برای سال آینده تمدید کند، تا در صورت نیاز در آستانه اتمام دوره نخست‌وزیری گردشی‌اش و واگذاری قدرت به بنی گانتز، با برگزاری انتخاباتی زودهنگام، شانس نخست‌وزیر حزب آبی و سفید را سلب کند.

رقبایی از جنس هم
با وجود اینکه با برگزاری هر انتخابات جدید در سرزمین‌های اشغالی، بخت سیاسی نتانیاهو برای استمرار نخست‌وزیری‌اش کمتر و کمتر می‌شود، اما نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که حتی در صورت شکست نتانیاهو در انتخابات فروردین ماه سال آینده، باز هم راست‌گراهای افراطی بیشترین بخت را برای در اختیار گرفتن قدرت دارند. اصلی‌ترین رقبای نتانیاهو در انتخابات پیش‌رو، در واقع متحدان پیشین او هستند که در طول دو سال گذشته یک به یک از او جدا شده‌اند. تازه‌ترین جدا شده از حزب لیکود که با تشکیل حزبی جدید قصد رقابت با بنیامین نتانیاهو در انتخابات آینده دارد، گیدئون سعر که دی ماه سال گذشته تنها رقیب نتانیاهو در انتخابات درون حزبی لیکود بود، حالا با تشکیل یک حزب جدید آماده به رقابت با نتانیاهو در انتخابات بعدی است. حزب امید جدید گیدئون سعر در تازه‌ترین نظرسنجی‌ها در جایگاه دوم بعد از لیکود به رهبری نتانیاهو قرار دارد. گیدئون سعر وعده داده است که هرگز در کابینه‌ای به ریاست نتانیاهو مشارکت نکند. دیگر رقیب مهم نتانیاهو، آویگدور لیبرمن، رهبر حزب اسراییل بیوتنا است. لیبرمن که یک دوره وزیر جنگ کابینه نتانیاهو بود، به یکی از اصلی‌ترین منتقدان او بدل شده است. حزب لیبرمن در دو انتخابات گذشته به عنوان کلیدی‌ترین فراکسیون کنست رژیم تبدیل شد و مانع از در اختیار گرفتن اکثریت مطلق پارلمان رژیم اشغالگر توسط لیکود و متحدانش شد. لیبرمن و حزبش در میان مهاجران روس‌تبار راست‌گرا در اسراییل حامیان وفاداری دارد. نفتالی بنت، رقیب راستگرای دیگر نتانیاهو است که روزگاری در کابینه او پست وزارت داشت. حزب یمینا به رهبری بنت، در میان راست‌گرایان مذهبی نفوذ زیادی دارد.
به نوشته آسوشیتدپرس، رقابت میان همه این افراد با نتانیاهو بیشتر شخصی است تا ایدئولوژیک، در نتیجه در دولت آینده اسراییل چه نتانیاهو نخست‌وزیر باشد و چه یکی از رقبای راست‌گرایش، مخالفت با ایجاد یک دولت مستقل فلسطینی و استمرار ساخت و سازهای غیرقانونی شهرک‌ها در کرانه باختری رود اردن، قطعی خواهد بود.
از میان رقبای میانه‌رو یا چپ‌گرای نتانیاهو، هیچ‌یک بخت چندانی برای کسب اکثریت کرسی‌ها یا دست‌کم شانس بالایی برای ایجاد یک ائتلاف میانه‌رو ندارند. بنی گانتز، وزیر جنگ کنونی و نخست‌وزیر جایگزین که در پی انتخابات قبلی به توافقی برای تشکیل یک ائتلاف فراگیر با نتانیاهو با شرط نخست‌وزیر گردشی دست یافته‌ بود، حالا حتی ممکن است آرای کافی برای ورود مجدد به پارلمان را هم به دست نیاورد. هر چند یاییر لاپید، رهبر حزب میانه‌روی یش‌اتید، تعدادی از آرای ریزش کرده حزب آبی و سفید را به خود جذب می‌کند، اما بعید است که توانایی دست یافتن به اکثریت در انتخابات بعدی داشته ‌باشد.
احزاب چپ‌گرا از جمله حزب کارگر، از قدیمی‌ترین احزاب اسراییل است که دهه‌ها قدرت را در این رژیم در اختیار داشت، در انتخابات بعدی ممکن است از حدنصاب لازم برای ورود به کنست باز بماند و حزب چپ‌گرای افراطی مرتز هم پیش‌بینی می‌شود که حداقل کرسی‌های ممکن را کسب کند. فهرست مشترک عربی که در دو انتخابات پیشین با اتحاد میان احزاب چپ‌گرا و ضدصهیونیست، توانست آرای زیادی را جلب کند، در ماه‌های گذشته با اختلافات داخلی مواجه شده و بعید است که در انتخابات سال آینده بار دیگر بتواند موفقیت‌های پیشین خود را تکرار کند.