این مجموعه آمار وحشتناک به ما می‌گوید هرچه جرم بزرگ‌تر باشد سرمایه‌گذاران بین‌المللی بیشتر متلاشی می‌شوند. همان‌طور که نویسندگان تحقیق متذکر شدند کشتن یک روزنامه‌نگار به عنوان نشانه‌ای از بی‌ثباتی دولت، نقض حقوق بشر و عدم حاکمیت قانون برای سرمایه‌گذاران به حساب می‌آید. اما از طرف دیگر محققان همچنین دریافتند که وقتی سیستم قضایی درست کار می‌کند و پیگرد قانونی وجود دارد اعتماد سرمایه‌گذاران بالا می‌رود.
اما ارتباط اینها با ورزش چیست؟ این مطالعه به دنبال فریادهای خشم ورزشکاران وقتی ممنوعیت دوپینگ روسیه توسط دادگاه CASاز چهار سال به دو سال کاهش یافت به ذهن خطور کرد. برخلاف بازارهای مالی، جرم روس‌ها با مجازات مناسبی همراه نشده و در نتیجه اعتماد به ‌نفس سرمایه‌گذاران به ویژه در بین ورزشکاران به پایین‌ترین سطح رسیده است. در اینجا باید واژه ممنوعیت را هم واکاوی کنیم. آن هم به یک دلیل! دادگاه عالی ورزش در لوزان به جای ممنوعیت سفت و سخت یک پنیر سوییسی از ممنوعیت ارایه داده است. این پنیر آن‌قدر ملایم است و پر سوراخ که به سختی به یک حکم تنبیهی شباهت دارد. با ممنوعیتی که امروز روسیه با آن مواجه شده تیم‌ها و ورزشکاران روسی همچنان می‌توانند در المپیک توکیو و جام جهانی ۲۰۲۲ شرکت کنند. آنها هنوز می‌توانند پیراهن‌های قرمز در حالی که کلمه روسیه روی آنها به چشم می‌خورد را به تن کنند. تنها به این شرط که بگویند ورزشکاری بی‌طرف هستند. بعد در حالی که به‌طور رسمی نمی‌توانند پرچم خود را حمل کنند یا سرود ملی‌شان را بخوانند تماشاچیان زیادی که طرفدار روس‌ها هستند در جایگاه حضور خواهند یافت و پرچم‌های سه رنگ‌ خود را تکان خواهند داد و شعار Rossiya – svyashchennayanashaderzhava را خواهند خواند. (روسیه کشور مقدس ماست)
حتی بخشی از حکمی که علیه روسیه اعمال شده می‌گوید آنها در دو سال آینده نمی‌توانند میزبان یا مشارکت‌کننده در مسابقات جهانی باشند. ولی این فقط یک هشدار بالقوه است، زیرا در تصمیم CAS آمده است که فدراسیون‌های ورزشی باید حق میزبانی را دوباره واگذار کنند مگر اینکه انجام این کار از نظر قانونی یا عملی غیر ممکن باشد. حالا در دنیای پر پیچ و خم کووید ۱۹ روس‌ها این شانس را دارند که جام جهانی فوتبال ساحلی ۲۰۲۱ یا مسابقات جهانی کوهنوردی را همچنان برگزار کنند. همچنین رقابت‌های مسابقات جهانی والیبال ۲۰۲۲ و کشتی و تیراندازی. این برای بسیاری از ورزشکاران و نهادهای ورزشی ناامیدکننده است. به نظر می‌رسد دادگاه حکمیت ورزش در هر مرحله تلاش کرده تحریم‌ها و مجازات‌ها علیه روسیه که شدید به نظر می‌رسیدند را صاف و نرم کند تا مطبوع به نظر برسد.
لازم به یادآوری است که اعمال غیرقانونی روس‌ها تا چه اندازه بزرگ بوده است. این شامل همکاری دولت روسیه و سرویس‌های امنیتی و مقامات ورزشی می‌شده که با همکاری هم یک دوپینگ گسترده در اکثر قریب به اتفاق ورزش‌های زمستانی و تابستانی رقم زدند. این شامل FSB بود که در طول بازی‌های زمستانی ۲۰۱۴ سوچی روسیه نمونه‌های استروئیدی را با نمونه‌های تمیز عوض می‌کرد. عملی که رییس IOC توماس باخ آن را حمله‌ای تکان‌دهنده و بی‌سابقه به یکپارچگی ورزش و بازی‌های المپیک خواند.
اعمال مجرمانه روس‌ها حتی پس از افشای این موضوع ادامه پیدا کرد و این کشور نمونه‌های دوپینگ ورزشکاران را از آزمایشگاه‌های خود در مسکو جمع‌آوری، دستکاری و سپس حذف کرد. آنها این کار را کردند تا آژانس جهانی ضد دوپینگ نتواند ورزشکاران دوپینگی را به محکمه بکشاند.
با وجود همه اینها CAS تصمیم گرفته که لطیف برخورد کند. به شکلی باورنکردنی مقامات ارشد سیاسی روسیه که در این دوپینگ سازمان یافته نقش داشته‌اند در حالی از حضور در بازی‌های المپیک منع شده‌اند که در صورت دعوت توسط مقامات سیاسی کشور میزبان می‌توانند شرکت کنند. این دادگاه همچنین به ورزشکارانی که نمونه‌های دوپینگ‌شان در روسیه دستکاری شده بود اجازه داد با دادن یک تعهد بتوانند دوباره در میادین حاضر شوند. این کار مانند این است که سارقان بزرگ یک قطار را به چند ساعت خدمات اجتماعی محکوم کنند.مطمئنا گزینه‌های دیگری وجود داشت. اگر CAS می‌خواست سیاست چماق و هویج را مقابل روسیه به اجرا بگذارد، می‌توانست به آنها بگوید تنها در صورتی تحریم‌ها کاهش می‌یابد که آنها نمونه‌های واقعی ورزشکاران‌شان را به وادا تحویل دهند. در عوض CAS چشمانش را بست. به این معنا که صدها ورزشکار روسی هرگز تحت پیگرد قرار نخواهند گرفت و در مجموع تمام سیستم ضد دوپینگ ناقص به نظر خواهد آمد. اکنون بیش از چهار سال از زمانی که ده‌ها تن از چهره‌های ارشد ورزشی نامه‌ای خصوصی به IOCوWada نوشتند و در آن متذکر شدند که عدم برخورد با ورزشکاران روسیه باعث از بین رفتن اعتماد ورزشکاران در سراسر جهان خواهد بود، گذشته است. آنها یادآور شدند اقدامات کافی در مقابله با دوپینگ سازمان‌یافته روس‌ها صورت نگرفته است.با این حال بعد از گذشت چهار سال هیچ چیزی تغییری نکرده است. اگرچه شاید ناامیدی در میان ورزشکاران و مقامات ضددوپینگ که پس از حکم CAS بروز پیدا کرد ذهن‌ها را متمرکز کند اما در حال حاضر آنها باید بدانند داشتن چند نماینده ورزشکار در کمیته‌های IOC و Wada به آنها قدرت بزرگی در ژئوپلیتیک ورزش نمی‌دهد. آنها برای تغییر بنیادین ساختارها و اصلاح برخی ارگان‌ها باید بیشتر مبارزه کنند. اما واقعیت این است که سیاست کمیته بین‌المللی المپیک همیشه به نگرانی‌های کشور مهمی نظیر روسیه بیشتر از نگرانی ورزشکاران سایر کشورها اهمیت می‌دهد. منبع: گاردین