ساعت 24- دیگر دوره گفتن و پذیرفتن دیگران گذشته است. دوره مونولوگ گذشته و باید با تمام وجود به آغوش گفتوگو برویم. چارهای جز این نداریم و رسانه ملی هم باید فضای عادلانهای در اختیار گروههای مختلف سیاسی و فکری قرار دهد و این باب را بازتر کند و آن را پرورش دهد.
سه سال از انقلاب میگذشت و دانشگاهها تبدیل به بستری برای مباحثات و درگیریهای فیزیکی شده بودند. گروههای متعدد سیاسی با تمام وجود برای تبیین انقلاب و ترسیم نقشه راه جمهوری اسلامی به میدان آمده بودند و افراد مذهبی و دانشگاهی هم وارد این چالش شده بودند؛ مناظره ضبطشده «آزادی، هرج و مرج، زورمداری» در سال ۱۳۶۰ با حضور آیتالله بهشتی، نورالدین کیانوری، احسان طبری و آیتالله مصباح یزدی. مناظرهای که بهگفته محمد هاشمی، رئیس وقت صداوسیما بدون سانسور از تلویزیون پخش شد و در زمان خودش بسیار دیده شد و اثرات مثبت فراوانی برای انقلاب داشت. البته مناظرات دیگری در این راستا برگزار شد که جالبترین آنها مناظرهای بود که سروش و آیتالله مصباح یزدی در یک سمت مناظره و همنظر بودند. در اواسط دهه۷۰ و دوره اصلاحات بازار مناظرات داغ بود. قرار بود مناظراتی بین سروش و مرحوم آیتالله مصباح برگزار شود که بنا به دلایلی این اتفاق نیفتاد. حتی قرار بود مهاجرانی، وزیر وقت فرهنگ و ارشاد هم با مرحوم مصباح مناظرهای در باب خشونت و آزادی برگزار کند که البته آنهم باوجود تمایل طرفین رخ نداد.
مشهورترین روز مناظره تاریخ جمهوری اسلامی تاکنون بیشک متعلق به ۱۳ خرداد ۱۳۸۸ و میان میرحسین موسوی و محمود احمدینژاد بود؛ مناظرهای بین نخستوزیر سابق و رئیسجمهور وقت. این مناظره آمار شگفتانگیزی داشت؛ از ۳۰ میلیون بیننده برای آن گفته شد تا ۵۰ میلیون. اعدادی که هیچوقت بهطور رسمی اعلام نشد. اصطلاحات و تکیهکلامهای آن مناظرات هنوز هم استفاده میشود و بخشهایی از آن گفتوگو، بهعنوان دیالوگ یا ضربالمثل هم بهکار میرود. البته اثرات آن مناظره چندروز و حتی ماهها بعد خودش را نشان داد، اما اتفاق مهم و خجستهای بود که افتاد و سطح توقع مخاطب از رسانه را بالا برد. پس از آن مناظرات دیگری در برنامه «دیروز، امروز، فردا» هم برگزار شد که همان حالوهوای ۸۸ را داشت.
روزنامه فرهیختگان
نظرات کاربران