dir="RTL" style="text-align:right"> آدمی با دیگران به این شرط حداقلی ممکن است ارتباط برقرار کند که از جانب او آسیبی نبیند. این نوع ارتباط گسترش‌یابنده نیست و نیز استحکام لازم و کافی ندارد. آدمیان به این شرط که دیگران به او خیر و خوبی و فایده برسانند با آنها دوست شده و نیز در مقابل فایده می‌رسانند. بیشترین فایده کشورها به یکدیگر از راه تجارت آزاد و تجارت برد – برد است. به طور مثال ایران در تولید نفت خام به دلیل وفور منابع نفت مزیت نسبی دارد و می‌تواند آن را ارزان‌تر در اختیار آلمان قرار دهد.

در مقابل آلمان نیز در تولید ماشین‌آلات کارخانه‌ها مزیت نسبی دارد و می‌تواند آنها را با قیمتی پایین‌تر از قیمت داخلی تولید ایران به ایران بفروشد. در این صورت هر دو کشور استفاده کرده و شهروندان ایران و آلمان نیز از این دادوستد بهره‌مند می‌شوند. در بلندمدت ایران و آلمان به دلیل همین فایده‌رسانی با یکدیگر دوست می‌شوند و مناسبات مستحکمی برقرار می‌کنند. چرا آلمان در بیشتر کشورها محبوبیت دارد چون با صادرات بیش از ۱۰۰۰ میلیارد دلاری و نیز وارداتی کمی پایین‌تر از این، از سایر کشورها به دیگر کشورها فایده می‌رساند. شهروندان کشورهای دیگر نیز از آلمان رضایت دارند چون نیازهای آنها را با کیفیت و مطلوبیت بالا تولید و توزیع و نیز کالاهای مازاد آنها را خریداری می‌کند. در دنیا اما روسیه کشور محبوبی نیست زیرا با توجه به نکات یادشده خیری به دیگر کشورها نمی‌رساند و کالایی که نیاز انسان‌های جهان را برطرف کند تولید نمی‌کند.

متاسفانه ایران در سال‌های تازه‌سپری‌شده به دلایل گوناگون از جمله تحریم آمریکا و نیز تولید کم‌کیفیت کالاهای مورد نیاز شهروندان جهانی را تولید نمی‌کند. تازه‌ترین آمارهای ارائه شده نشان می‌دهد ایران تراز تجاری‌اش با بیشتر کشورهای طرف تجارت به ویژه کشورهایی مثل ژاپن، کره‌جنوبی و هند که خریدار اصلی نفت ایران بودند به دلیل کاهش صادرات منفی شده است. به این ترتیب ایران نسبت به سال‌های اوج صادرات نفت‌، فایده‌ای به این کشورها و نیز سایر کشورها نمی‌رساند و به مرور و با از دست دادن قدرت خرید ارزی کالایی نیز از کشورهای یادشده و سایر کشورها خریداری نمی‌کند و از این نظر نیز خیری نصیب مردم جهان نمی‌کند. ادامه این روند و کوچک شدن حجم تجارت همان بی‌فایده شدن است و در صورت تداوم این روند ناراحت‌کننده ایران از یاد جهان می‌رود و این رخداد بسیار متاسف‌کننده‌ای است. برای اینکه دنیا نسبت به ایران بی‌تفاوت نباشد باید با دنیا تجارت گسترش‌یابنده داشته باشد و خیر ببیند و خیر برساند. در غیر این صورت کسی به یاد ایران نمی‌افتد و نیز در روزهای سخت کسی به دادمان نخواهد رسید.