به این ترتیب پاریسی‌ها توانستند آن شکست 6 بر یک بازی برگشت فصل 17-2016 که به عنوان معجزه نیوکمپ نامگذاری شده بود را به دست فراموشی بسپارند. حالا تیم فرانسوی در بازی برگشت کار ساده‌ای برای صعود دارد و اگر دوباره معجزه دیگری رخ ندهد مائوریتسیو پوچتینو و شاگردانش راهی دور بعد خواهند شد. این برد برای پوچ که یک اسپانیولی اصیل است، مزه دیگری هم خواهد داشت.
بارسلونا با باخت سنگین مقابل پی‌اس‌جی دوباره یاد و خاطره شکست 8 بر 2 مقابل بایرن مونیخ در فصل گذشته لیگ قهرمانان را در ذهن فوتبال دوستان تداعی کرد. آن باختی که خودش تداعی‌کننده شکست 4 بر صفر مقابل لیورپول در فصل قبلش بود که خود آن شکست یادآور کامبک رم مقابل بارسلونا در ورزشگاه المپیکو با برد سه بر صفر بود. باختی که در ادامه شکست سه بر صفر مقابل یوونتوس و 4 بر صفر مقابل پی‌اس‌جی در دور حذفی سال گذشته‌اش رقم خورده بود.
آنچه در این سال‌ها برای بارسلونا رقم خورده شکست‌های سنگین و تحقیرآمیز متوالی بوده است. با لوییز انریکه، با ارنستو والورده، با کیکه ستین و حالا با رونالد کومان. فصل مشترک همه این شکست‌ها هم چند بازیکن قدیمی بارسلونا بوده‌اند. ترشتگن، بوسکتس، پیکه، جوردی آلبا و البته لیونل مسی. فصل قبل و بعد از فاجعه‌ای که بایرن برای بارسلونا رقم زد، جرارد پیکه گفت بهتر است تغییراتی در تیم به وجود بیاید و بعضی از بازیکنان مسن جدا شوند. اما در حالی که به نظر می‌رسید خود پیکه یکی از آن مسن‌هایی باشد که بارسلونا را ترک می‌کند، تنها کسی که از تیم جدا شد، لوییز سوارز بود که حالا در اتلتیکو مادرید آقای گل لالیگاست. پیکه‌ای که بعد از مدت‌ها مصدومیت در بازی حساس تیمش مقابل پاری سن ژرمن به صورت فیکس بازی کرد و با نمایشی ضعیف یکی از دلایل شکست سنگین تیمش لقب گرفت.
بعد از بازی دوباره عکس تنهایی مسی با سری پایین به تعداد بسیار زیاد در رسانه‌ها منتشر شد. عکسی که یک زمانی جذابیت خاصی داشت. مثلا بعد از کامبک خوردن مقابل رم یا لیورپول. اما امروز حتی این قاب هم بسیار تکراری شده و دیگر کسی را غلغلک نمی‌دهد. حرف زدن از اینکه مسی یک تنه قرار است چه کار کند یا دوران فوق ستاره آرژانتینی به اتمام رسیده یا او غمگین است و نمی‌تواند بهترینش را به نمایش بگذارد هم قدیمی شده است. واقعیت این است که بارسلونا دیگر تیم قابل توجهی در این مقطع زمانی نیست. تیم سوم لالیگا که مقابل نمایندگان کشورهای ایتالیا، فرانسه و آلمان شکست‌های تحقیرآمیز متحمل می‌شود قطعا نمی‌تواند تیم قابل توجهی باشد.
آنچه از آن به عنوان پوست‌اندازی بارسا یاد می‌شود هم بیشتر شبیه به یک شعار است که تحققش از کامبک مقابل پی‌اس‌جی هم سخت‌تر به نظر می‌رسد. بارسلونا سال گذشته مالی را با بدهی 1.2 میلیارد یورویی پشت سر گذاشته است. به دلیل شرایط کرونا بسیاری از درآمدهایش را از دست داده و دستمزد بازیکنان فشاری باورنکردنی به مدیران تیم وارد کرده است. در چنین شرایطی حرف زدن از پوست‌اندازی که مستلزم خرید چند بازیکن درجه یک و رد کردن چند بازیکن پا به سن گذاشته است، منطقی نیست. می‌توان گفت کاری هم از دست رونالد کومان برنمی‌آید. او مربی فوق‌العاده‌ای نیست، اشتباهاتی هم دارد اما شرایط امروز بارسلونا مربوط به یک روند طولانی مدت می‌شود. روندی که در آن مدیران بارسلونا چشم‌شان را روی تغییرات بستند و با گذاشتن تمام تخم‌مرغ‌های‌شان در سبد لیونل مسی قمار بزرگی کردند و در نهایت هم بازنده از آن خارج شدند.
از لحاظ فوتبالی باید گفت دوره رکود این تیم همانند سال‌های قبل از 2006 آغاز شده است. همان دورانی که آبی اناری‌ها تبدیل به یک تیم متوسط درکشور اسپانیا شده بودند و به زور هر چند سال یک ‌بار جام می‌بردند. تا زمانی که فرانک رایکارد و رونالدینهو و اتوئو و بعد مسی آمدند و بارسلونا با بازگشت به دوران شکوه قبل تبدیل به یک مدعی شد و بعد با ظهورگواردیولا دوران اوج‌شان آغاز شد. خوان لاپورتا یکی از نامزدهای ریاست باشگاه بارسلونا مدعی شده اگر رییس شود،گواردیولا را به نیوکمپ بازمی‌گرداند. فارغ از اینکه چنین چیزی شدنی است یا خیر، باز هم هیچ تضمینی برای موفقیت بارسلونا حتی در صورت بازگشت پپ هم وجود ندارد.
بازی‌های بارسلونا در چمپیونز لیگ این روزها شبیه به فیلمی تکراری شده که تماشایش دیگر مخاطبان را به وجد نمی‌آورد. فیلمی که اول، وسط و پایانش را به راحتی می‌توان حدس زد. هرکارگردانی هم که سر پروژه می‌آید از یک فرم استفاده می‌کند و در نهایت به یک‌سری نتایج ثابت می‌رسد. آنچه امروز جذابیت دارد تیمی است که می‌تواند بدون دو تن از ستاره‌هایش با انجام یک بازی درخشان 4 بر یک در زمین حریفش به پیروزی دست پیدا کند. ستاره‌ای جوان که به نظر هیچ کس نمی‌تواند جلودارش باشد. کسی که از او به عنوان مسی و رونالدوی چند سال بعد یاد می‌شود و به شکلی نمادگرایانه درست در شبی که مسی فروغ چندانی ندارد با هت‌تریک و بغل زدن توپ مسابقه آینده فوتبال را به تمام دنیا نشان می‌دهد.